ترجمه:
ابراهيم بن اسحاق نهاوندى ، از عبد الله بن حماد
انصارى ، از شخصى ،
از امام صادق
(
ع )
روايت كرده كه آن حضرت
فرمود : هر گاه تعداد سيصد وده واندى ( 313 نفر
)
پيرامون
حضرت مهدى
عليه السلام گرد آيند آنچه را كه مىخواهيد بوقوع خواهد پيوست (
ظهور انجام
خواهد شد ) اما شيعيان ما كسانى
هستند كه صداى ايشان از گوش
خودشان
تجاوز نمىكند و بغض و اندوه خود را در خود فرو برده ، به ديگران
اظهار
نمىنمايند و
بطور علنى ما را در برابر دشمنان مدح ننموده و با
بدخواهان و مخالفان ما علنا دشمنى
نمىورزند وبا عيب جويان ما همنشين و هم صحبت
نگشته
و دشمن ما را دوست و دوست ما را
دشمن نمىدارند .
عرض
كردم با شيعيانى كه چنين مختلف بوده و اظهار تشيع نيز
مىنمايند چه كنم ؟
امام فرمود :
در ميان
شيعيان ما امتحانى خواهد بود كه سبب
جدايى
آنها از يكديگر و تبديل آنها خواهد شد . سالهائى به استقبال آنها
خواهد آمد كه قحطى
وشمشير دشمنان و اختلاف ، آنها را نابود سازد
شيعيان ما
كسانى هستند كه بسان سگ صدا
نكرده ( از شدت عصبانيت بر سر ديگران فرياد
نمىكشند ) و مانند كلاغ طمعكار نبوده ،
دست به سمت كسى دراز نمىكنند گرچه از
گرسنگى
بميرند .
عرض كردم فدايت شوم اين
اشخاص را با اين
اوصاف كجا پيدا كنم ؟ امام فرمود
:
آنها را بايد در گوشه و
كنار
جهان جستجو نمايى ، آنها ساده زندگى مىكنند وخانه به دوش هستند آنها
را در وطن كسى
نمىشناسد و اگر غايب باشند غيبت آنها را كسى احساس نمىكند
و چنانچه مريض وبيمار
شوند به عيادتشان نمىروند و اگر خواستگارى نمايند
به
آنها زن نمىدهند و چنانچه
بميرند در تشيع آنها حضور پيدا نمىكنند آنها كسانى
هستند كه در اموالشان برابرى است
و در قبورشان يكديگر را زيارت مىكنند و
خواستهاى
آنها عوض نمىشود اگر چه شهرهاى
آنها مختلف باشد .