montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net

آيه 10 سوره فاطر: رهبری ملکوتی

مَنْ كانَ يُريدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَميعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَ الَّذينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ
هر كس سربلندى مى‏ خواهد، سربلندى يكسره از آنِ خداست. سخنان پاكيزه به سوى او بالا مى ‏رود، و كار شايسته به آن رفعت مى ‏بخشد. و كسانى كه با حيله و مكر كارهاى بد مى‏ كنند، عذابى سخت خواهند داشت، و نيرنگشان خود تباه مى ‏گردد.


در تفسير موضوعي قرآن كريم از جوادي آملي در ذیل این آیه آمده:
اگر انسان در حال سير و حركت است، ناگزير حركت دهنده ‌اي براي او هست؛ زيرا ممكن نيست كه حركت و متحرك وجود داشته باشد، اما محركي در كار نباشد.
گرچه عنوان حركت و نام متحرك در قرآن نيامده تا نيازمندي به محرك در آن مطرح گردد، ليكن عنوان «سير» در قرآن طرح شده و خداوند به عنوان مسير و تسيير كننده معرفي شده است. مانند: «هُوَ الَّذي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ»[1]، «وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ»[2].
امام كاظم علیه السلام نيز اين حقيقت را چنين بيان مي‌كنند كه هيچ متحركي نيست مگر اين كه نيازمند به محرك است: «و كل متحرك محتاج الي من يحركه أو يتحرك به»[3]. اين سخن، هم در رهبري ملكي و ظاهري جامعه مطرح است و هم در رهبري ملكوتي و باطني. يعني افزون بر امور عادي و مادي انسان، نماز و روزه و ديگر عبادت ‌هاي آدمي نيز هر يك سيري دارد كه با صيرورت و تحول دروني انسان عابد همراه است.
حتماً چنين حركتي، محركي دارد. چه كسي اين سير باطني و تحول دروني او را رهبري مي ‌كند و محرك اين قافله پر جنب و جوش، كيست؟
امامان معصوم افزون بر آن رهبري ظاهري و اداره ملكي، عهده‌ دار اين سير دروني و رهبري ملكوتي جامعه بشري نيز مي‌باشند. اگر چه بيگانگان، رهبري ظاهري را از ائمه اطهار علیه السلام گرفتند و آنان را خانه نشين كردند، اما اين رهبري ملكوتي، حقيقتي است كه از وجود مقدس آنان زوال ناپذير و جدا ناشدني است؛ زيرا نه قابل نصب اعتباري است و نه مورد تهاجم غصب ظاهري.
نمازي كه انسان مي‌ خواند اگر پذيرفتني باشد، كلمه طيبي است كه به سوي خدا بالا مي ‌رود و موجب تقرب صاحب آن به خداي سبحان مي ‌شود؛ زيرا: «الصلاة قربان كل تقي»[4] . روزه و زكات و حج و ديگر عبادات نيز هر كدام اين چنين است؛ چون: «إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ»[5]. اين صعود و تقرب، سيري به نحو صيرورت دارد كه مسلماً نيازمند تحريك و رهبري است. يعني عمل صالح و سائدي بايد كه ديگر اعمال را بالا ببرد و عامل سائد و اسوه ‌اي بايد كه ديگر عمل كنندگان را رهبري كند و چنين انسان كاملي همان امام معصوم است كه نمازش، نماز هر تقي را امامت مي ‌كند و خود او نيز رهبري ملكوتي انسان‌ ها را به سوي هدف نهايي از آفرينش بشر بر عهده دارد. بر اين اساس و بدين معناست كه هر كس اول وقت نماز به پا دارد، به امام زمان خويش، اقتدا كرده است. چون امام زمان علیه السلام هماره اول وقت نماز خويش، اقتدا كرده و از او پيروي نموده است. يعني نماز او به كاروان نماز‌هايي پيوسته كه با امامت نماز ولي خدا، در حال صعود است.
خداي سبحان درباره اين رهبري ملكوتي، اشاره‌ هاي فراواني دارد و با تعبيرهاي گوناگون مانند: صيرورت الي الله، لقاء الله، فرار الي الله، قلب الي الله، رجوع الي الله، حشر الي الله، هجرت الي الله و ..، از مبدأ غايي انسان سخن مي‌ گويد و حدود رهبري اين حركت را نيز ترسيم مي ‌كند.
پی نوشت:
[1] سوره يونس آيه ۲۲.
[2] سوره كهف، آيه ۴۷.
[3] بحار، ج ۳، ص ۳۱۱، ح ۵.
[4] وسائل، ج ۴، باب ۱۲، ح ۴۴۷۰.
[5] سوره فاطر، آيه ۱۰.
آيه 10 سوره فاطر: رهبری ملکوتی


در خواست عضویت جهت دریافت ایمیل
نام:
ایمیل:
montazar.net

نظر سنجی
مایلید در کدام حوزه مطالب بیستری در سایت گذاشته شود؟
معارف مهدویتغرب و مهدویت
وظایف ما در عصر غیبتهنر و فرهنگ مهدویت
montazar.net

سایت های وابسته