پاداش منتظران و ارزش ایمان در زمان غیبت

1-قال رسول الله صلی الله علیه و آله:
«يَا عَلِيُّ أَعْجَبُ النَّاسِ إِيمَاناً وَ أَعْظَمُهُمْ يَقِيناً قَوْمٌ يَكُونُونَ فِي آخِرِ الزَّمَانِ لَمْ يَلْحَقُوا النَّبِيَّ وَ حُجِبَ عَنْهُمُ الْحُجَّةُ فَآمَنُوا بِسَوَادٍ عَلَى بَيَاض» [1]
‏اي علي بدان که شگفت آورترين مردم در ايمان و بزرگترين آنان در يقين مردمي باشند در آخر الزمان که پيغمبر خود را نديدند و از امام خود محجوبند و همان به نوشته که خط سياهي است بر صفحه سفيد ايمان آورده اند.


2-إمام علی علیه السلام: «أَلَا فَمَنْ ثَبَتَ مِنْهُمْ عَلَى دِينِهِ [وَ] لَمْ يَقْسُ قَلْبُهُ لِطُولِ أَمَدِ غَيْبَةِ إِمَامِهِ فَهُوَ مَعِي فِي دَرَجَتِي يَوْمَ الْقِيَامَة» [2]
هلا هر کدامشان بر دين خود ثابت بماند و براي طول غيبت امام دلش دچار قساوت نشود او در روز قيامت در درجه با من است.

3-إمام سجّاد علیه السلام: «يَا أبَا خَالِدٍ إِنَّ أَهْلَ زَمَانِ غَيْبَتِهِ وَ الْقَائِلِينَ بِإِمَامَتِهِ وَ الْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ علیه السلام أَفْضَلُ مِنْ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى ذِكْرُهُ أَعْطَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ وَ الْأَفْهَامِ وَ الْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ الْغَيْبَةُ عَنْهُمْ بِمَنْزِلَةِ الْمُشَاهَدَةِ وَ جَعَلَهُمْ فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ بِمَنْزِلَةِ الْمُجَاهِدِينَ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله بِالسَّيْفِ أُولَئِكَ الْمُخْلَصُونَ حَقّاً وَ شِيعَتُنَا صِدْقاً وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِ اللَّهِ سِرّاً وَ جَهْرا»
اي ابوخالد مردم زمان غيبت او که معتقد به امامت او هستند و منتظر ظهورش مي باشند از مردم هر زماني برترند. زيرا خداي تبارک و تعالي عقل و فهم و معرفتي به آنها عطا کرده است که غيبت نزد آنها چون مشاهده است و آنها را در اين زمان مانند مجاهد در رکاب رسول خدا (ص) با شمشير قرار داده است. آنان به حق مخلصان و به درستي شيعيان ما و داعيان به دين خداي عز و جل در پنهان و آشکار مي باشند و فرمود انتظار فرج از بهترين اعمال است.


4-قَالَ سَيِّدُ الْعَابِدِينَ علیه السلام: «مَنْ ثَبَتَ عَلَى وَلَايَتِنَا فِي غَيْبَةِ قَائِمِنَا أَعْطَاهُ اللَّهُ أَجْرَ أَلْفِ شَهِيدٍ مِثْلِ شُهَدَاءِ بَدْرٍ وَ أُحُدٍ» [3]
امام چهارم فرمود هر کس در غيبت قائم ما بر دوستي و عقيده امامت ما ثابت باشد، خداي عز و جل اجر هزار شهيد از شهداي بدر واحد به او عطا کند.


5-إمام باقر علیه السلام: «فَيَا طُوبَى لِلثَّابِتِينَ عَلَى أَمْرِنَا فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ إِنَّ أَدْنَى مَا يَكُونُ لَهُمْ مِنَ الثَّوَابِ أَنْ يُنَادِيَهُمُ الْبَارِئُ عَزَّ وَ جَلَّ عِبَادِي آمَنْتُمْ بِسِرِّي وَ صَدَّقْتُمْ بِغَيْبِي فَأَبْشِرُوا بِحُسْنِ الثَّوَابِ مِنِّي فَأَنْتُمْ عِبَادِي وَ إِمَائِي حَقّاً مِنْكُمْ أَتَقَبَّلُ وَ عَنْكُمْ أَعْفُو وَ لَكُمْ أَغْفِرُ وَ بِكُمْ أَسْقِي عِبَادِيَ الْغَيْثَ وَ أَدْفَعُ عَنْهُمُ الْبَلَاءَ وَ لَوْلَاكُمْ لَأَنْزَلْتُ عَلَيْهِمْ عَذَابِي»‏ [4]
خوشا به حال کساني که بر امامت ما در آن زمان ثابت بمانند. کمتر ثواب آنان اين باشد که باري جل جلاله فرياد کند بدان ها و فرمايد اي بندگان و کنيزانم به ِسرّم ايمان آورديد و به غيبم تصديق کرديد، مژده گيريد به ثواب نيک از طرف من اي بندگان و کنيزانم. به راستي من از شما پذيرا شوم و از شما درگذرم و شما را بيامرزم و به شما بندگانم را از باران سيراب کنم و بلا را از آنها بگردانم اگر شما نبوديد هر آينه عذابم را بر آنان نازل مي کردم.


6-إمام کاظم علیه السلام: «طُوبَى لِشِيعَتِنَا الْمُتَمَسِّكِينَ بِحُبِّنَا فِي غَيْبَةِ قَائِمِنَا الثَّابِتِينَ عَلَى مُوَالَاتِنَا وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِنَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَدْ رَضُوا بِنَا أَئِمَّةً وَ رَضِينَا بِهِمْ شِيعَةً وَ طُوبَى لَهُمْ هُمْ وَ اللَّهِ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ» [5]
فرمود خوشا بر شيعيان ما که به رشته ولايت ما چسبيده اند در غيبت قائم ما و بر دوستي ما برجا هستند و از دشمنان ما بيزارند. آنان از مايند و ما از آنهایيم به تحقيق ما را به امامت پسنديده اند و ما هم آنها را به شيعه بودن پسنديديم. خوشا بر آن ها و خوشا بر آنها. ايشان به خدا در روز قيامت هم درجه ما باشند.