دليل بر اين معنى - اضافه بر آنچه گذشت - فرموده امام صادق‏عليه السلام به مفضّل بن عمر مى‏باشد كه فرمود: چنين نداند كسى از شما اگر بر مؤمنى سرورى داخل كرد كه تنها او را مسرور نموده، بلكه به خدا قسم بر ما سرور وارد كرده، بلكه به خدا قسم بر رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم وارد كرده است. [1]

و نيز دلالت مى‏كند بر اين معنى فرمايش آن حضرت به ابوبصير كه در اصول كافى روايت گرديده: واللَّه هرآينه رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم از روا شدن حاجت مؤمن از خود مؤمن خوشحال‏تر مى‏شود. [2]

مى‏گويم: وجه دلالت اين‏كه: حاجت چيزى است كه انسان براى جلب منفعت يا دفع مضرّتى از شخص ديگرى طلب نمايد. و در اوّل اين بخش گفتيم كه مولايمان صاحب الزمان ارواحنا له الفداء از عموم اهل ايمان حاجتى خواسته كه در هر زمان بر انجام آن توانايى دارند.
آن حضرت چنين فرموده: و بسيار دعا كنيد براى تعجيل فرج... سپس نهايت لطف و مهربانى خودش را نسبت به آنان بيان كرده كه: همان فرج شما است، تا دلالت كند بر اين‏كه درخواست اين حاجت براى خود مردم است و عوايدش به خودشان باز مى‏گردد.

خلاصه اين‏كه: تمام آنچه بر قضاى حاجت مؤمن مترتب است - از ثواب‏هاى گوناگون و آثار ارزنده - بر بسيار دعا كردن براى تعجيل فرج مولاى ما صاحب الزمان‏ ارواحنا له الفداء به طريق اولى مترتّب مى‏باشد.



محبوب‏ترين اعمال

اين دعا بهترين اعمال به سوى خداى تعالى است، زيرا كه موجب خوشحالى امام و پيشواى مؤمنين و افضل آنان مى‏باشد. و در اصول كافى روايت شده كه حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام فرمود: خداوند به هيچ چيزى عبادت نشد كه نزد او خوشايندتر باشد از خوشحالى رساندن به مؤمن. [3]

و نيز در همان كتاب است كه از حضرت ابى عبد اللَّه صادق‏عليه السلام روايت شده از پدرش ازعلى بن الحسين‏عليهما السلام كه رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم فرمودند: همانا محبوب‏ترين كارها نزد خداوند خوشى رساندن به مؤمنين مى‏باشد. [4]