در احتجاج آمده كه رسول اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم پس از ياد كردن ائمه اطهارعليهم السلام دست‏هاى خود را به دعا برداشت و گفت: خدايا! دوست بدار هركس خلفاى مرا دوست بدارد و ولاى امامان امتم را پس از من داشته باشد، و دشمن بدار هر آن‏كه با آن‏ها دشمنى كند، و هركه آن‏ها را يارى كند يارى‏اش كن و هركس خواريشان را بخواهد خوارش گردان... . [1]

و بدون شك دعا براى مولى صاحب الزمان‏ ارواحنا له الفداء موالات و يارى آن حضرت و تمام امامان برحق‏ است. و چنين كسى مشمول دعاى خير رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم مى‏شود .مطالب ديگرى كه دلالت بر اين معنى دارد نيز خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالى.

عنوان<آمرزش گناهان و مبدّل شدن سيّئات به حسنات

بر اين امر دلالت مى‏كند روايتى كه شيخ احمد بن فهد حلّى‏رحمه الله در كتاب عدّة الداعى از رسول اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم آورده كه فرمود: هيچ قومى به ذكر خداى - عزّوجلّ - ننشينند مگر اين‏كه فرشته‏اى از آسمان آنان را آواز دهد كه: برخيزيد! به تحقيق كه سيئات شما مبدّل به حسنات شد و همگى‏تان آمرزيده شديد. [2]

وجه دلالت اين‏كه: دعا براى مولايمان صاحب الزمان‏ ارواحنا له الفداء از اقسام ذكر خداوند است، پس در هر جلسه‏اى كه مؤمن براى مولايش دعا كند به اين مكرمت نائل گرديده است. دليل بر اين‏كه ياد آن حضرت از اقسام ذكر خدا است، روايتى است كه در وسائل و كافى از حضرت ابى عبد اللَّه صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: هر آن گروه كه در جلسه‏اى گرد هم آيند و ذكر خدا نكنند و از ما ياد ننمايند، جز اين نيست كه آن مجلس روز قيامت مايه حسرت آن‏ها خواهد بود.

سپس فرمود: ابوجعفرعليه السلام مى‏فرمود: ذكر ما ازاقسام ذكر خدا است، و ياد دشمنان ما از مصاديق ياد شيطان مى‏باشد. [3]