و بر اين دو مكرمت دلالت مى‏كند روايتى كه در اصول كافى به سند صحيحى از سدير صيرفى آمده كه گفت: حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام ضمن حديثى طولانى فرمود: هنگامى كه خداوند مؤمن را از قبرش برانگيزد، صورتى با او خارج شود كه پيشاپيش وى راه رود، كه هرگاه مؤمن يكى از اهوال قيامت را بنگرد آن مثال به او گويد: هراسان و غمگين مباش، مژده باد تو را به خوشى و كرامت خداى - عزّوجلّ - تا ا ينكه در پيشگاه خداى - عزّوجلّ - بايستد پس به آسانى او را محاسبه نمايد و به سوى بهشتش فرمان دهد، در حالى كه آن صورت پيش روى اوست.

مؤمن به آن گويد: خدايت رحمت كند چه خوب كسى بودى كه از قبر همراهم درآمدى و همواره مرا به شادمانى و كرامت الهى مژده دادى تا آن را ديدم. پس از آن گويد: تو كيستى؟ مى‏گويد: من همان شادمانى و سرورى هستم كه در دنيا بر برادر مؤمنت وارد كردى. خداى - عزّوجلّ - مرا از آن سرور آفريد تا تو را مژده دهم. [1]

مى‏گويم: توضيح استدلال اين‏كه مكرر بيان كرده‏ايم كه بدون ترديد مولاى ما صاحب الزمان و پدران بزرگوارش‏عليهم السلام بر اثر دعاى مؤمن براى تعجيل ظهور و فرج مولايمان صاحب الزمان‏ ارواحنا له الفداء خوشحال و مسرور مى‏شوند.

بنابراين به نحو تامّى تمام آثارى كه بر خرسند كردن مؤمنين مترتب است بر اين دعاى شريف مترتّب مى‏گردد. و همين‏طور است ساير امورى كه موجب سرور و شادمانى آن حضرت مى‏شود. در مكرمت سى و پنجم روايت ديگرى كه به گونه كامل‏ترى بر اين معنى دلالت دارد آورديم.