چنان‏كه گفته‏ايم: دعا براى حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء موجب فزونى اشراق انوار الهى در دل مى‏گردد، و چون زمين دل به نور پروردگارش روشن و درخشان شود، انسان به نور كلام مجيد خداوند هدايت و راهنمايى گردد، به‏طورى كه به راه ديگرى نرود.
و از قرآن چيزهايى خواهد فهميد كه ديگران نمى‏فهمند، و قرآن بر دردهاى دلش شفا و رحمت خواهد بود.

و نيز، شكّى نيست كه هرقدر ايمان كامل‏تر و تمام‏تر باشد، استفاده شخص از قرآن و بهره‏ورى‏اش از آثار آن بيشتر و بهتر است، همان‏طور كه اگر كسى مزاجش سالم باشد از غذاهاى لذيذ و خوشمزه بهره‏مند مى‏شود و لذّت مى‏برد، ولى اگر مزاجش فاسد باشد نه تنها از آن‏ها لذّت نمى‏برد كه براى بدنش زيانبار و اذيّت كننده نيز هست تا وقتى كه خودش را معالجه نمايد و آن را مداوا كند و ريشه بيمارى را از بدنش بيرون برد. پس هرچه سوء مزاج كم بشود آثار غذاهاى پاكيزه و لذيذ و منافع آن‏ها در بدن ظاهر مى‏شود.
دل نيز همين‏طور است، اگر مُهر و شك و زنگار به وسيله نور ايمان از آن برداشته شود، آثار هدايت قرآن در آن آشكار مى‏گردد.
و هر قدر كه ايمان كامل‏تر شود، صاحب بينش و علم وانتفاع و هدايت بيشترى يابد، خداوند - عزّوجلّ - در بيان اين امر فرموده: قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَشِف‏آءٌ وَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمىً؛ [1] بگو: اين قرآن براى آن‏ها كه ايمان آورده‏اند هدايت و شفا است، و كسانى كه ايمان نمى‏آورند گوش‏هايشان سنگين است و اين موجب كورى و جهل آنان است.

و چون در گذشته بيان داشتيم كه اهتمام در دعا براى مولايمان حضرت صاحب الزمان ارواحنا له الفداء از امورى است كه مايه كمال ايمان است، پس هدايت شدن كامل به قرآن بر آن مترتّب مى‏باشد. و شاهد بر اين فرموده خداى - عزّوجلّ - است كه: ذلِكَ الكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلمُتَّقِينَ؛ [2] آن كتاب هيچ ترديدى در آن نيست كه روشنگر راه تقوى پيشگان است.

و در كمال الدين درباره آيه شريفه: اَلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ يِالغَيْبِ؛ [3] آنان كه به غيب ايمان مى‏آورند. از امام صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: آن‏كه به قيام قائم‏ ارواحنا له الفداء ايمان آورده كه حق است.

و نيز در روايات ديگرى از آن حضرت است كه فرمود: غيب، حجّت غايب است. و شاهد آن فرموده خداوند - عزّوجلّ - مى‏باشد كه: وَيَقُولُونَ لَوْلا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الغَيْبُ للَّهِِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ المُنْتَظِرِينَ؛ [4] و كافران مى‏گويند: چرا آيتى از پروردگارش بر او نازل نمى‏شود؟ پس بگو! منتظر باشيد كه من نيز از منتظران هستم.

وجه استشهاد اين‏كه: دعا كننده مصداق ايمان آورنده به حقّانيت قيام قائم‏ ارواحنا له الفداء است و دليل بر آن دعاى او است. و در كتاب ابواب الجنّات در اين باره مطالبى بيان نموده‏ام كه شبهه‏ها را زايل مى‏سازد.