درباره ارتباط با امام زمان ارواحنا له الفداء، كتاب هايى نوشته شده كه در اين اواخر، رواج فوق العاده اي يافته است.

اين كتاب ها مشحون از حكايات و داستان ها ومطالبى است كه برخى از آن ها به يقين، نادرست و برخاسته از تصوَرات و خيالبافى هاى نويسندگانِ آن هاست و در برخى شمه اى از حقيقت وجود دارد.

نقل اين داستان ها و حكايت ها، باعث مى شود كه يك عقيده درست و صحيح، به ناصواب هايى آميخته گردد و عقائد خرافى و ناصحيح و غير مستند در ميان مردم رواج يابد .وقتى كه آقا و خانمى به راحتى و آسانى اهل مكاشفه شوند و آن را در كتاب خود بنويسند، چرا ديگران به چنين مقامى نرسند. زمانى كه مدعى مكاشفه، پا را فراتر نهد و در بيدارى، حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم و برخى از معصومين علیه السلام را ببيند چرا ديگران از اين نعمت محروم باشند رواج اين گونه كتاب ها باعث شده كه در برخى از مناطق، شاهد اتفاقات عوام فريبانه و خرافى باشيم:

كسى در منطقه اى مدعى مى شود كه قطره اى از خون سر امام حسين علیه السلام ريخته وسر مبارك حضرت را ديده است.
چوپانى مدعى مى شود كه غلام شاه چراغ است و از وى دستورهايى دريافت كرده است. خانمى كه از دست شوهرش فراركرده، به مسجد روستايى مى رود و مدعى مى شود كه مسجد، نظركرده است و مريض هايى كه به اين مسجد بيايند شفا مى يابند. در مواردى، دختر يا زنى نظر كرده مى شود و حاجت مردم را برآورده مي كند. [1]

يا سيد مهدى شيوخى م 1278هـ. ق دركتاب بوارق الحقايق كه شرح سفرهاى اوست ادعا مي كند: در طوس، مهدى ارواحنا له الفداء را ديده و ايشان آيات واورادى را در دهان وى، فوت كرده است. در اين ديدار، امام زمان، چند كلمه به فارسى، با لهجه افغانى گفته، او مطلب را فهميد . امَا زمانى كه او چند واژه به فارسى مي گويد، حضرت متوجه مقصود وى نمى شود، از اين روى براى آن حضرت توضيح مى دهد. [2]

پيامد ناگوار اين كتاب ها و عقايد برگرفته از حكايت و خواب، فضايى را به وجود مي آورد كه اهل تعقل و انديشه را به عقايد شيعه بدبين مي كند وزمينه انحراف هاى فكرى را فراهم مي آورد و در نتيجه، مخالفان تشيع، امكان رشد وگسترش مى يابند و عقايد ناصواب عوام و عوام زدگان به نام تشيع ثبت مى شود وبه ديگران انتقال مى يابد ويك عقيده اي كه در اصل آن، تمام فرق اسلامى توافق دارند، به گونه اى مطرح مى شود كه فرسنگها با اسلام فاصله دارد و ميدان دفاع را بر انديشه وران اسلامى تنگ مي كند.