در دعای مخصوص نیمه ماه رجب منقول از امام صادق (ع) که مرحوم حاج شیخ عباس قمی (ره) به نقل از مصباح کفعمی در مفاتیح الجنان آن را نقل فرموده، بعد از صلوات بر محمد و آل محمد (ص) بر اوصیاء، سعداء، شهدا و ائمه هدی (ع) صلوات فرستاده آن گاه چنین می گوییم:
«اللهم صل علی الابدال و الاوتاد و السیاح و العباد و المخلصین و الزهاد و اهل الجد و الاجتهاد...»
«خدایا! بر ابدال و اوتاد و سیاحین و بندگان شایسته و مخلصین و زاهدان و اهل کوشش و اجتهاد درود فرست.»
مرحوم کفعمی در کتاب مصباح خویش وقتی به این قسمت دعا می رسد در خصوص ابدال و اوتاد چنین می گوید:
«همانا زمین هرگز از «قطب» خالی نمی شود و چهار نفر از «اوتاد»، چهل نفر از «ابدال» هفتاد نفر از «نجباء» و سیصد و شصت نفر از «صلحاء» همواره بر روی زمین هستند.
اما قطب (عالم امکان) حضرت مهدی (ع) است و اوتاد نیز کمتر از چهار نفر نمی شوند، زیرا دنیا همانند خیمه است که حضرت مهدی (ع) است و اوتاد نیز کمتر از چهار نفر نمی شوند، زیرا دنیا همانند خیمه است که حضرت مهدی (ع) مانند ستون خیمه است و چهار نفر اوتاد همانند ریسمان های این خیمه هستند و البته گاهی اوقات اوتاد بیشتر از چهار نفر می شوند، همان طور که ابدال بیشتر از چهل نفر و نجباء بیشتر از هفتاد نفر و صالحین بیشتر از سیصد و شصت نفر خواهند شد و ظاهر آن است که حضرت خضر و الیاس (ع) جزء اوتاد هستند هر دو بزرگوار در خدمت قطب یعنی امام زمان (ع) هستند.
حجه الاسلام شوشتری در کتاب خویش می نویسند: این تعدادی که ذکر شد همیشه ثابت نیتند و در زمان های مختلف تعدادشان متفاوت است، عمرشان طبیعی است و صاحب قدرت فوق العاده ای هستند، به هیج وجه ادعای صریح یا غیر صریح ندارند و در همه اصناف و بالاخص روحانیون و علما حضور دارند، در جامعه زندگی می کنند و حتی زن و بچه های آنان هم از مقام و موقعیت آنها آگاهی ندارند. [1]
