1. کسانی که جزء رجال المهدی (ع) با عنوان ابدال، اوتاد، رجال الغیب؛ یا هر عنوان دیگر در خدمت حضرت مهدی (ع) هستند، هرگز ادعایی در این خصوص ندارند و به صورت مخفیانه، همچون ارباب خویش مشغول انجام وظیفه هستند. بنابراین اگر کسی به قصد جلب توجه دیگران چنین ادعایی کند نشانه دروغگویی است و نباید از او پذیرفت.

2. ممکن است برخی از ویژگی های مهم و مقدس را عده ای سودجو به نفع خود تصاحب و غصب نمایند. مانند واژه قطب، ابدال، اوتاد که برخی از فرقه های تصوف به خود نسبت می دهند. همان طور که فاروق اعظم و صدیق اکبر که از القاب امیرالمؤمنین (ع) بود و دیگران به خود نسبت داده و حتی واژه ها را هم غصب کردند. قطب در لغت به معنای محور و میله وسطی سنگ آسیاب است و سنگ های آسیاب حول محور آن می چرخند.[1]

حضرت علی (ع) می فرمایند:

«اما والله لقد تقمصها فلان (ابن ابی قحانه) و انه لیعلم ان محلی منها محل القطب من الرحی». [2]

«آگاه باشید به خدا سوگند ابابکر جامه خلافت را بر تن کرد در حال که می دانست جایگاه من نسبت به حکومت اسلامی چون محور آسیاب است به سنگ آسیاب که به دور آن می گردد.»

بنابراین قطب عالم امکان، محور هستی و نقطه مرکزی جهان آفرینش که تمام عالم خلقت پروانه وار به گرد شمع وجود او می چرخند آقا امام زمان (ع) می باشد و ابدال و اوتاد نیز از خواص و یاران آن عزیز در زمان غیبت می باشند. بنابراین کسانی که راه خود را از راه اهل بیت (ع) که مفسران واقعی قرآن هستند جدا کرده اند، با تصرف این واژه ها و عناوین نمی توانند کسب قداست کنند.

3. حجه الاسلام والمسلمین گنجی می فرمودند: ممکن است ابدال و اوتاد در بین برخی علمای ربانی و یا مراجع راستین پیدا شود ولی آنها هرگز ادعایی نمی کنند. یکی از بزرگان اهل فن می فرمود: حضرت آیت الله بهجت (ره) جزء اوتاد و حضرت آیت الله بهاء الدینی (ره) جزء ابدال بوده اند و شاید به همین دلیل بود که آیت الله بهاء الدینی (ره) می فرمودند. امروزه ثروتمندترین مرد جهان (از نظر معنوی) آیت الله بهجت (ره) است.


یک لحظه خدمت تو!

دل می رود زدستم، صاحب زمان خدا را

بیرون خرام از غیب طاقت نماند ما را

ای کشتی ولایت، از غرق ده نجاتم

باشد که باز بینم، دیدار آشنا را

ای صاحب هدایت، شکرانه ولایت

از خوان وصل بنواز، مهجور بی نوا را

ده روزه مهر گردون، افسانه است و افسون

یک لحظه خدمت تو بهتر زملک دارا

آن کو شناخت قدرت، هرگز نگشت محتاج

این کیمیای مهرت سلطان کند گدا را

آئینه سکندر، کی چون دل تو باشد

با آفتاب تابان نسبت کجا سها را

در کوی حضرت تو فیض ار گذر ندارد

دربارگاه شاهان، ره نیست هر گدار را

«ملا محسن فیض کاشانی»