یکی از علمای بزرگ شیعه که آثار و برکات او بیش از هزار سال است که حوزه های علمیه را پوشش داده، شیخ صدوق (ع) می باشد. مرتبه او در علم و فهم و درک حدیث و درجه فقاهت و راستی گفتار و فراوانی تألیفات و پرباری و سرشاری آثار، چنان است که قلم را یارای نوشتن نیست. آثار او بالغ بر 300 اثر می باشد که یکی از آنها «من لایحضره الفقیه» از کتب اربعه شیعه می باشد. برخی القاب و عناوینی که علما و بزرگان به او داده اند، حکایت از عظمت و بزرگی او می کند مانند: رئیس المحدثین، صدوق المسلمین، قدوه العلماء، عمده الفضلاء، عماد المله و الدین و ... اما مهمترین لقب شیخ صدوق که خود به آن افتخار می کرد «المولود بالدعوه» می باشد که حکایت آن چنین است که: پدر بزرگوار او ابن بابویه قمی (ره) از علمای بزرگ قم بود و با حسین بن روح نوبختی (سومین نائب خاص امام زمان «عج») حشر و نشر داشت. مرحوم ابن بابویه قمی (ره) که صاحب فرزندی نمی شد، نامه ای به حضرت مهدی (ع) نوشت و به حسین بن روح داد و از او درخواست کرد که نامه او را به امام زمان (ع) برساند و در آن نامه از حضرت (ع) درخواست فرزند کرده بود. بعد از مدتی از ناحیه مقدسه پاسخ آمد که: «در مورد خواسته تو برایت دعا کردیم و در آینده نزدیک خداوند دو فرزند پسر پرخیر و برکت و نیکو نصیب تو خواهد کرد.»

و این دعای حضرت (ع) به هدف اجابت رسید و چه نیکو ولادت و نیکوتر مولودی تحویل جهان اسلام شد. به همین خاطر بود که شیخ بزرگوار صدوق (ره) همواره افتخار می کرد و می فرمود: «ولدت بدعوه صاحب الامر (ع)» من به دعای حضرت صاحب الزمان (ع) متولد شده ام. اساتید او وقتی اشتیاق و رغبت او به فراگیری علوم اسلامی را می دیدند و می گفتند: «عجیب نیست که چنین رغبت و اشتیاقی در علم و دانش داشته باشی! زیرا که تو به دعای امالم زمان (ع) متولد شدی وفات شیخ صدوق در سال 381 هجری قمری و آرامگاه او در شهر ری نزدیک زیارتگاه عبدالعظیم حسنی (ع) دارای بقعه و بارگاه است. یکی از کرامات آن عالم بزرگوار که 850 سال پس از وفاتش رخ داد، تخریب مرقد مطهر ایشان در اثر طغیان آب بود و هنگای که وارد سرداب وی شدند بدن شریفش را تازه و سالم یافتند. [1]