محمد بن نعمان معروف به «شیخ مفید» (ره) از اولین علمایی بود که با آغاز غیبت کبری خدمت گذار مکتب اهل بیت (ع) شد. حضرت مهدی (ع) علاقه فراوانی به شیخ مفید (ره) داشتند و نامه های متعددی برای ایشان می نوشتند. [1]
نقل شده است روزی شخصی خدمت شیخ مفید آمد و در مورد زنی حامله که از دنیا رفته بود پرسید. شیخ مفید جواب داد همان طور او را دفن کنند. آن مرد در حال برگشت بود تا به نظر شیخ مفید (ره) عمل کند. در بین راه دید سواری از پشت سر می آید. نزدیک شد، گفت: ای مرد! آقا می فرمایند که شکم آن زنی که از دنیا رفته را شکافته و طفل را بیرون آورید، سپس زن را دفن کنید. چنین کردند و طفل، زنده به دنیا آمد. بعد از مدتی ماجرا را برای شیخ مفید (ره) نقل کردند. شیخ فرمود: من کسی را نفرستادم و معلوم می شود که آن شخص صاحب الامر (ع) بوده است. حال که در احکام شرعی خطا می کنم همان بهتر که دیگر فتوا ندهم. پس به خانه رفت و در خانه را بسته و دیگر بیرون نیامد. در این هنگام نامه ای از طرف حضرت ولی عصر (ع) برای شیخ مفید آمد که:
«بر شماست فتوا بدهید و بر ماست که شما را راهنمایی کرده و نگذاریم در خطا بیفتید.»
شیخ مفید با دیدن این نامه بار دیگر بر مسند فتوا نشست. [2]
[1] توقیعات شریف امام زمان (ع) به شیخ مفید را تا 30 مورد ذکر کرده اند. به نقل از قصص العلماء
[2] داستان هایی از زندگی علما، ص 8 به نقل از قصص العلماء
