مرحوم حاج قدرت الله لطیفی نسب از کسانی بودند که مکرر به محضر حضرت بقیه الله الاعظم (ع) مشرف می شدند و از جمله یاران حضرت مهدی (ع) بودند که اخباری از حضرت (ع) را برای برخی از خواص علما می آوردند. ایشان از دوران کودکی و نوجوانی خویش چنین گفته اند: «مرحوم پدرم در همان سال هایی که رضاخان عزاداری را ممنوع کرده بود، سحرها مرا بیدار می کرد تا مخفیانه به منزل مرحوم حاج میرزا ابوالقاسم تهران (عطار) برای عزاداری برویم. من هر شب تا سحر چشم انتظار رفتن به آن مجالس بودم و با شور و شوق فراوان در جلسات مذهبی و مساجد می رفتم. در همان ایام بود که شبی برای اقامه نماز جماعت در مسجد فائق (محله عین الدوله) رفتم. آن شب، بین دو نماز، روحانی با وقاری با عمامه ای کوچک از امام جماعت اجازه خواست تا کمی با مردم صحبت کند. شروع سخنش از امام عصر (ع) بود تا آنجا که فرمود: ای مردم! اگر مرغی از خانه شما گم شود تا شب به دنبال آن می گردید، پس چرا امام زمانتان را که قرن هاست غایب شده جستجو نمی کنید و به دنبالش نمی گردید؟ ....

سخنان آن روحانی مرا منقلب کرد و جانم را در کوره عشق به امام زمان (ع) گداخت و نهاد مرا آتش زد.

از همین جا نقطه عطفی در زندگی مرحوم لطیفی آغاز شد و او را به دنبال امام زمان (ع) خویش روان ساخت.

گفتم که الف گفت دگر هیچ مگو

در خانه اگر کس است یک حرف بس است!

مرحوم لطیفی بعد از دوران ابتدایی وارد حوزه علمیه شد ولی توجه دائم خود از امام زمان (ع) را لحظه ای قطع نکرد تا این که با اشخاصی همچون سید عبدالکریم کفاش که از تشرف یافتگان به محضر امام زمان (ع) بود آشنا شد و بالاخره به محبوب خویش رسید و تشرفاتی برای او حاصل شد.