امام صادق (ع) از وجود مقدس رسول خدا (ص) نقل فرمودند:

«اغد عالما او متعلما، او احب العلماء ولا تکن رابعا فتهلک ببغضهم.» [1]

یا عالم باش و یا طالب علم و یا دوستدار علما و اگر غیر از این سه دسته باشی، دشمن علما و طهارت (ع) در روایات فراوانی شیعیان را به علمای راستین ارجاع داده و آنها را به این کار تشویق می نمودند. گر چه در زمان حضور امام معصوم (ع) نیز مراجعه به علمای شیعه به دلیل عدم امان دسترسی همیشگی به امام معصوم (ع) امری بدیهی بود، اما این امر در زمان غیبت امری مسلم، قطعی و ضروری است. و لذا حضرت مهدی (ع) در نامه شریف خویش به اسحاق بن یعقوب که از طرف محمد بن عثمان (دومین نائب حضرت «ع») ارسال شد مرقوم فرمودند:

«و اما الحوادث الواقعه فارجعوا فیها الی رواه حدیثنا فانهم حجتی علیکم و انا حجه الله علیهم» [2]

«در مسائلی که اتفاق می افتد به راویان حدیث ما مراجعه کنید. چرا که آنان حجت من بر شما هستند و من نیز حجت خدا بر آنان هستم.»

و البته برای آن که گرفتار عالم نماها و دروغگویان نشوند، ویژگی های یک عالم ربانی و راستین را بیان کردند. امام حسن عسکری (ع) فرمودند:

«و اما من کان من الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدینه مخالفا علی هواه مطعیا لامر مولاه فللعوام ان یقلدوه و ذلک لایکون الا بعض فقهاء الشیعه لاجمیعهم» [3]

«هر کس از فقها و علما که بر نفس خود مسلط باشد و دین خود را نگاه دارد و با هوای نفس مخالفت کند و مطیع فرمان مولای خویش باشد بر عموم مردم است که از او تقلید و پیروی نمایند و البته این خصوصیات را بعضی از فقهای شیعه دارند نه همه آنها!

و اینجاست که تبعیت و پیروی از مجتهد جامع الشرایط و اعلم مطرح می شود و نباید و نشاید که به دنبال هر کس رفت!