مساجد

دین مبین اسلام در خصوص مسائل اجتماعی مسلمانان اهمیت فراوانی قائل شده و آنچه که از آیات و روایات فراوان به دست می آید حکایت از توجه دادن مسلمین به تجمع و اجتماع، وحدت و یکپارچگی و دوری از هر نوع تک روی، انزوا و رهبانیت است.

به همین منظور مکان های خاصی در نظ گرفته شده که اولین و مهم ترین آنها پایگاه مسجد می باشد.

مسجد مرکزی معنوی، عبادی، علمی، سیاسی، و حکومتی است که مقر فرماندهی و مدیریت جامعه پیرامون خود است.

مسجد یک پایگاه قوی عبادی است که محل عبودیت، بندگی، یاد خدا و دوری از هر نوع شرک و بت پرستی (از نوع قدیم و جدید) می باشد.

مسجد یک پایگاه فکری و اعتقادی است که تعلیم و فراگیری معارف بلند الهی، انسانی و اسلامی از اهداف عالیه آن است.

مسجد وعده گاه مؤمنین، برقراری صفا و صمیمیت بین آنها، آموزش وحدت و یکپارچگی است که بسیاری از مشکلات اجتماعی مسلمانان در آن دفع و رفع می شود.

مسجد پایگاه جهادی است که هنگام مبارزه با دشمنان، سنگر اعزام رزمندگان و محل گردهم آیی مبارزان و کارزار با دشمنان می باشد. [1]

مسجد که طبق روایات، خانه خدا متعال در زمین است از ظرفیت بسیار بالایی در تعلیم و تربیت برخوردار می باشد که اگر به شایستگی، با دقت و برنامه از تمامی ظرفیت های آن به نحو احسن استفاده شود بسیاری از اهداف عالیه اسلام را محقق می سازد.

مسجد در نظام مدیریتی اسلام از یک سلسله مراتب خاصی برخوردار است که در زمان ها و مکان های خاص، سبب تجمع هدفمند:
مسلمانان جهان (مسجد الحرام)، مسلمانان کشور (مسجد جمکران)، مسلمانان یک شهر (مسجد جامع) یک منطقه (مسجد محله) یا یک صنف (مسجد بازار) می باشد.

فقهای بزرگوار شیعه در خصوص سلسله مراتب و فضیلت مساجد فرموده اند:

«بهتر از همه مساجد، مسجد الحرام، سپس مسجد النبی (ع) بعد مسجد کوفه، مسجد سهله، مسجد خیف، غدیر، مسجد بیت المقدس، مسجد براثا، مسجد قبا و مسجد جامع هر شهر، مسجد محله و قبیله و مسجد بازار و از جمله مواضع مستحب و با فضیلت، مشاهد مشرفه انبیاء و اوصیاء آنان و ائمه اطهار (ع) است. [2]