تعدادی از خواهران دانشجوی دانشگاه زاهدان، برای بازدید و زیارت مناطق جنگی جنوب به استان خوزستان سفر کردند. شور و حال و معنویت بالایی بر کاروان راهیان نور حاکم شده بود. بعد از بیان شرح حال شهدا و خاطراتی از تفحص و عملیات، زائرین در فضای حاکم بر منطقه به نماز و دعا و گریه پرداختند. در این هنگام خواهری به یکی از مسئولین مربوطه مراجعه کرد و گفت: حاج آقا اشتباه کردم که در این سرزمین قدم گذاشتم! گفتم: چرا؟ گفت: من سنی مذهب هستم و احساس شرمساری می کنم؟ گفتم: ولی این امکان متعلق به همه است. او گفت: من از شهدا شرمنده هستم چون با راه و رسم آنان فاصله دارم. من نمی توانم شیعه شوم چون ممکن است مرا بکشند! ولی می خواهم به شهدا قول دهم مانند آنان زندگی کنم و در اندرون شیعه باشم. بعد از مدتی که کاروان به شهر زاهدان بازگشت، همان خواهر با ما تماس گرفت و گفت: حاج آقا اعمال و رفتار من در خانواده من هم اثر کرد و همگی شیعه شدیم. [1]

در میان زائران مناطق عملیاتی، افرادی از کشورهای آلمان، اوگاندا، چین، افغانسان، پاکستان، ترکمنستان، روسیه، بوسنی و هرزگوین و .... می آیند که پس از بازدید و شنیدن خاطرات شهدا، حالت معنوی عجیبی به آن ها دست می دهد و حتی مقداری از خاک شلمچه را به عنوان سوغاتی برای دوستان خود می برند و این در حالی است که هنگام دیدن فیلم های رزمندگان اشک می ریزند و گریه می کنند. [2]

بی جهت نیست که مقام معظم رهبری و فرماندهی کل قوا حضرت آیت الله خامنه ای می فرمایند:

«زنده نگهداشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست. شهدا ستاره اند، با این ها می شود راه را پیدا کرد.»