آیت الله شهید سید محمد علی قاضی طباطبایی (ره) [1] در مقدمه ای که بر کتاب علم امام تألیف مرحوم علامه مظفر (ره) دارند می نویسند: «در ایام تحصیلات علمی خود در حوزه علمیه قم (قبل از عزیمت به حوزه نجف اشرف) علاقه مخصوصی به حقایق از جمله در مسئله علم حضرات معصومین (ع) داشتم و بسیار کوشش می کردم که اعتقاد خود را در این موضوع استوار نمایم و اکتفا به ظن و تخمین ننمایم و در این راه، دست توسل به دامن اهل بیت عصمت و طهارت (ع) زدم، چرا که اصول و معارف حقیقی اسلام و اعتقادات حقه دینی را باید از ساحت مقدس آن حضرات به دست آورد که باب علم نبی (ع) و سفینه نجات امت و منبع علم الهی هستند. تا این که سعادت یاری کرد و توفیق الهی شامل شد و تشرف به آستان قدس رضوی (ع) نصیبم شد و در جوار حرم مطهر امام رضا (ع) متوسل به آن حضرت (ع) شده و هر روز در حرم مطهر در پشت سر مبارک حضرت (ع) می نشستم و از ایشان می خواستم که در موضوع علم امام (ع) توجهی به من بفرمایند تا اعتقاد خود را محکم کنم. چند روزی بر این منوال گذشت و توسل به ساحت مقدس امام رضا (ع) داشتم، تا روزی که در مقابل ضریح مبارک ایستاده و در تفکر بودم ناگهان به قلبم الهام شد که در موضوع «علم پیامبر و امام (ع)» آیه شریفه «تطهیر» کافی است.

انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا [2]

همانا خداوند متعال اراده کرده است تا از شما اهل بیت (ع) هر گونه پلیدی و ناپاکی را دور سازد و شما را پاک سازد، پاک ساختنی کامل.

در میان شیعه امامیه اتفاق نظر است و بسیاری از علمای اهل سنت نیز اعتقاد دارند که این آیه در خصوص پنج تن آل عبا (ع) نازل شده است. و ائمه اطهار (ع) از اولاد امیرالمؤمنین (ع) و صدیقه طاهره (ع) بالاجماع داخل در حکم آیه شریفه طهارت هستند. و در این مطلب جای هیچ شک و شبهه ای نبوده و نیست.

مدتی در آیه شریفه طهارت تأمل و تفکر نمودم تا این که متوجه شدم کلمه «الرجس» به معنای چرکی و کثافت ظاهری، باطنی، مادی و معنوی است و شامل تمامی گناهان صغیره و کبیره و اوصاف ناپسند و رذیله و ... می باشد و یکی از مصادیق رجس و پلیدی، راه یافتن ظلمات جهل و نادانی در وجود انوار مقدسه حضرات معصومین (ع) است بنابراین در تمامی احکام دین و تمامی علوم و امور تکوینی و موضوعات خارجی، جهل در ساحت مقدس آن راه ندارد زیرا جهل یکی از بزرگترین آلودگی های معنوی است. [3]