خداوند متعال انسان را موجودی اجتماعی آفریده نه منزوی و تنها! و لازمه اجتماعی بودن انسان؛ نظم، نظام، انضباط و مدیریت اجتماعی است. جامعه انسانی نیاز به مدیر لایق و کارآمد و پرتوان دارد تا بشریت را به سر منزل مقصود و سعادت و کمال حقیقی برساند.

جهان خلقت از اوست و به سوی او باز می گردد.

«انا لله و انا الیه راجعون» [1]

در مسیر بازگشت انسان، مدیریت لازم است، تا از راهی آسان، سریع و صحیح به هدف نهایی خلقت برسد. اولین انسان عالم خلقت پیامبر خداست و پیامبر خدا جانشین خدا در زمین است و بهترین مدیر عالم خلقت است. آخرین انسانی که بر روی زمین می ماند نیز حجت خدا و خلیفه اوست و این همان قاعده لطف است که خالق بشر از ابتدا تا انتها او را بدون سرپرست، بدون مدیر مدبر و بدون امام و رهبر رها نکرده است. و چون به لوازم خلقت خویش کاملاً آگاه و حکیم است و صلاح و خیر بشر را می داند و می خواهد، انتخاب مدیر عالم را بر عهده خود گذارده و دست بشر را از این انتخاب کوتاه کرده. چرا که بشر هیچ گاه نخواهد توانست بهترین، کامل ترین، لایق ترین مدیر را برای عالم هستی و اداره خویش برگزیند. پس نصب پیامبر و امام (ع) تنها از جانب خدای قادر و متعال پذیرفته و مقبول است و غیر از برگزیده خدا امام نیست بلکه غاصب امامت است.