روش زندگی انبیاء و اوصیاء الهی و امامان معصوم (ع) نشان می دهد که یکی از ابزارهای مهم و مؤثر در اداره انسان ها و جامعه، تشکیل حکومت، به منظور برپایی قسط و عدل، حفظ ارزش های الهی، ایجاد مساوات و برابری، خدمت به عموم مردم به ویژه محرومان، مبارزه با ظلم و استکبار، رسیدن به مکارم اخلاق و کرامت انسانی و در یک کلام، «سعادت و کمال دنیا و آخرت» بوده است. و هرگاه انبیاء و اوصیاء، زمینه و موقعیت را برای چنین کار با عظمتی مناسب می دیدند در انجام آن و برقراری و تشکیل حکومت، کمترین تردیدی به خود را نمی دادند.

داستان پیامبران الهی در قرآن، نظیر داستان حضرت موسی (ع)، حضرت یوسف (ع) و ... گوشه ای از فعالیت آنها را در برپایی حکومت الهی نشان می دهد. بارزترین نمونه این فعالیت ها را در زندگی پیامبر خاتم حضرت محمد مصطفی (ص) و برقراری حکومت اسلامی در شهر مدینه و سپس در جزیره العرب می توان مشاهده کرد. [1]