سامراء سال 260 هجری قمری – منزل امام حسن عسکری (ع)

لحظه های جانسوزی است، یازدهمین حجت خدا در بستر شهادت قرار گرفته و تنها بازمانده او، کودکی 5 ساله، همچون قرص قمر در کنار بستر پدر نشسته است. پدر 28 ساله رنجور و ناتوان از زهر جفا فرمودند: «مرا برای نماز آماده کنید به زودی به سوی پروردگارم خواهم شتافت.»

پارچه ای در کنار بستر پدر پهن نمودند و کودک 5 ساله یک یک اعضای وضوی پدر را وضو داده و بر سر و پاهای پدر به نیابت مسح کشید.

امام حسن عسکری (ع) فرمودند: «پسرم! مژده باد که تویی صاحب عصر و زمان! تویی مهدی! تو حجت خداوند روی زمین هستی! تو وصی من و فرزند من هستی و من پدر تو هستم. تو محمد (ص) فرزند حسن (ع) فرزند علی (ع) فرزند محمد (ع) فرزند علی (ع) فرزند موسی (ع) فرزند جعفر (ع) فرزند محمد (ع) فرزند علی (ع) فرزند حسین (ع) فرزند علی بن ابیطالب (ع) که سلام خدا بر همگی آنان باد هستی. تو از نسل رسول خدا (ص) می باشی و به درستی که به وجودت بشارت داده شده و رسول خدا (ص) می باشی و به درستی که به وجودت بشارت داده شده و رسول خدا (ص) نام و کنیه تو را بر زبان آورده و پدرم از پدران خود آن را نقل کرده...» در این هنگام پدر، جان به جان آفرین تسلیم کرد و امامت آخرین حجت خدا و تنها ذخیره الهی آغاز گشت. [1] با رحلت پدر، مؤمنان از فیض دیدار روی زیبا و دلنشین یوسف زهرا (ع) محروم شدند. و از همان لحظه آغاز اصلی حضرت برای برپایی حکومت جهانی با تعیین نائبان خاص آغاز شد.