یکی از سئوالات مهمی که ممکن است در ذهن هر انسان معتقد به وجود حضرت مهدی (ع) مطرح شود این است که: حضرت مهدی (ع) در طول 1170 سال غیبت (صغری و کبری) [1] به چه کاری مشغول بوده و هستند؟

آیا حضرت مهدی (ع) ارتباط خود را به طور کلی با همه مردم قطع نموده و منتظر روز موعود هستند؟

آیا در طول این مدت طولانی حضرت مهدی (ع) تنها مشغول دعا و نیایش در پشت کوه ها و در بیابان ها سرگردان بوده و امت جدشان رسول خدا (ص) را به حال خود رها کرده اند و البته گاهی اوقات بیماری را شفا داده یا گم شده ای را به وطن خود رسانده اند؟

آیا در زمان غیبت می توان خدمت حضرت رسید و او را از نزدیک مشاهده کرد؟

این سوالات تنها نمونه کوچکی از ابهاماتی است که ممکن است در ذهن هر کس ایجاد شود و البته روح تشنه انسان، خواستار جواب های منطقی و عقلانی به این سئوالات و مسائلی از این قبیل است. خوشبختانه در مکتب تشیع به دلیل وجود هزاران روایت در خصوص حضرت مهدی (ع) که از لسان شریف پیامبر اکرم (ص) و دیگر امامام معصوم (ع) صادر شده است، مهدویت و مباحث مربوط به آن از شفافیت یا کارشناسان و متخصصان این فن و عالمان ربانی می توان نسبت به مسئله مهدویت، بصیرت کامل و معرفت مناسبی پیدا کرد.