از زمان رحلت جانسوز پیامبر اکرم (ص) در سال 10 هجری تا رحلت امام حسن عسکری (ع) در سال 260 هجری، سخت ترین دوران بر اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و اصحاب و یاران ایشان سپری شد. انحراف از امامت و خلافت پس از رسول خدا (ص) باعث شد که مسلمانان نه تنها به فرمان خداوند متعال در قرآن.

«قل لا اسئلکم علیه اجرا الا الموده فی القربی». [1]

عمل نکنند، بلکه بالعکس با اهل بیت رسول خدا (ص) همانند دشمنان اسلام رفتار نمودند که اوج آن در حوادث کربلا به وقوع پیوست، و اهل بیت (ع) و پیروان آن ها در طی 250 سال دسته دسته به پای چوبه دار و به قربانگاه روانه شدند و امامان شیعه نیز یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند. گر چه گاهی با عوض شدن حکومت ها و روی کار امدن افرادی ملایم تر، شیعیان توانستند نفسی تازه کنند اما اغلب در خفقان شدید و انزوای کامل به سر می بردند تا جایی که حتی برخی از علمای بزرگ شیعه وقتی می خواستند خدمت امام خود برسند مجبور بودند لباس مبدل به تن کرده و در هیئت یک میوه فروش به در خانه امام خود رفته و مسائل دین را به صورت مخفیانه از ایشان پرسیده و با خوف و اضطراب باز گردند. به هنگام شهادت امام حسن عسکری (ع) کار به جایی رسید که حتی بردن نام امام زمان (ع) ممنوع اعلام شد و کسی جرأت آن که نام حضرت را به زبان بیاورد و یا اینکه خود را شیعه معرفی کند نداشت و این اوج مظلومیت و غربت اسلام راستین و مکتب اهل بیت (ع) بود.