دوران غیبت صغری را «عصر آشفتگی و حیرت شیعیان» نامیده اند چرا که جو اختناق و سیاست عباسیان موجب گردید تا امام حسن عسکری (ع) راه تقیه و رازداری و احتیاط را در پیش گرفته و حتی از انتشار خبر ولادت حضرت مهدی (ع) جلوگیری نماید و در این مدت تنها چند نفر معدود توانستند حضرت مهدی (ع) را از نزدیک زیارت کنند. به همین علت بود که پس از شهادت امام حسن عسکری (ع) پیروان آن حضرت به 14 فرقه و بنا به نقل برخی مورخان، به 20 فرقه منشعب شدند. [1]

گروهی معتقد به امامت جعفر فرزند امام هادی (ع) شدند.

گروهی معتقد به استمرار امامت امام حسن عسکری (ع) شدند و معتقد بودند که امام حسن عسکری (ع) غایب است و همان امام منتظر و قائم است.

گروهی معتقد به امامت محمد بن علی برادر امام حسن عسکری (ع) شدند.

گروهی معتقد به امامت فرزند دیگری از امام حسن (ع) غیر از حضرت مهدی (ع) شدند.

گروهی در امامت امام حسن عسکری (ع) توقف کرده و گفتند چون ما نمی دانیم امامت به چه کسی رسیده و امر بر ما مشبه شده در امامت امام حسن عسکری (ع) توقف می کنیم.

گروهی هم اعتقاد به دوره فترت پیدا کردند و گفتند در این دوره زمین از حجت خدا خالی است. [2]

و البته تمامی این فرقه ها تا پایان غیبت صغری با تلاش گسترده نواب اربعه تحت امر و مدیریت حضرت مهدی (ع) به کلی نابود شدند و تنها نامی از آنها در صفحات تاریخ باقی ماند.