ارتباط و دیدار با حضرت مهدی (ع) در طول زمان غیبت صغری بسیار آسان تر از دوران غیبت کبری بود. به نحوی که جمع کثیری غیر از نواب اربعه توانستند حضرت (ع) را مشاهده کنند. بنابراین ارتباط با حضرت مهدی (ع) در زمان غیبت صغری به دو نحو صورت می گرفت. در ابتدای غیبت صغری چون مسئله نیابت نیز مخفی بود شیعیان و حتی علمای شیعه با واسطه می توانستند با نواب اربعه در ارتباط باشند. تنها محمد بن عثمان دومین نائب حضرت (ع) در بغداد 10 وکیل داشت که یکی از وکلای ایشان جناب حسین بن روح بود که بعد از او به مقام نیابت حضرت (ع) رسید.

زمانی که شیعیان توانستند به صورت پنهانی نام و نشان نواب اربعه را از دیگر وکلای حضرت (ع) و خواص، پیدا کنند بدون واسطه و از طریق آنها با حضرت مهدی (ع) ارتباط برقرار می کردند و جواب مسائل و حل مشکلات خویش را از حضرت می خواستند و به این صورت، مدیریت و نظارت حضرت مهدی (ع) بر سازمان شیعه شکل حقیقی و حقوقی به خود گرفت.