گر چه در طول 70 سال غیبت صغری، سازمان شیعه از خطر نابودی و بدتر از آن، خطر انحراف نجات پیدا کرد و توانست وضعیت فرهنگی، سیاسی و اجتماعی خود را نسبت به آغاز غیبت صغری بهبود بخشد، اما این سازمان به دلیل نوپایی در اقلیت بوده و به دلایل متعدد از جمله: عدم امنیت جانی حضرت مهدی (ع)، عدم آمادگی عموم مردم برای پذیرش حضرت (ع)، تسلط حکومت های ظالم و ستمگر بر جوامع بشری، آزمایش و امتحان مردم به ویژه شیعیان و غربال انسان های سالم و برخی دلایل دیگر که در روایات از آن تعبیر به «اسرار الهی» شده، باعث غیبت کبری و طولانی حضرت مهدی (ع) شد. [1]