اکنون که بیش از 1170 سال از شهادت امام حسن عسکری (ع) و آغاز امامت پنهانی حضرت مهدی (ع) می گذرد بسیار مناسب و به جاست که شرایط سخت و نفس گیر سازمان شیعه و مکتب اهل بیت (ع) را در آن دوران با شرایط این دوران مقایسه ای اجمالی نماییم.

در آن دوران، شیعیان از بردن نام امام خویش محروم شدند. [1] اما امروز شاهد هستیم که در سراسر جهان از امام زمان (ع) به عنوان انسان کامل و مدیر جهان بشریت نام برده می شود و برای فرج او دعا می شود.

در آن دوران، بیان فضایل اهل بیت (ع) ممنوع بود اما در این دوران با صدای رسا در بسیاری از رسانه های تبلیغاتی جهان، فضایل و مناقب اهل بیت (ع) بیان می شود و دل های مشتاقان و مظلومان جهان را به خود جلب می کند.

در آن دوران، شیعیان در تقیه کامل به سر می بردند و برای حفظ جان خویش عقاید خود را مخفی نگاه می داشتند؛ اما امروزه شیعیان در برابر دشمن شماره یک اسلام یعنی یهودو صهیونیسم، صف آرایی کرده و ارتش چهارم دنیا را ذلیلانه شکست داده و آنها را مجبور به عقب نشینی می کنند. [2]