غیبت در لغت به معنای مخفی، پنهان و دور از دسترس و در اصطلاح امام شناسی به معنای غایب شدن حضرت مهدی (ع) از دیده هاست. غیبت به دو نوع مطلق و نسبی تقسیم می شود:

غیبت مطلق: آن غیبتی است که در همه زمان ها و مکان ها و برای همگان مخفی و پنهان و دور از دسترس باشد مانند ذات مقدس پروردگار که همیشه و برای هر کس پوشیده و هرگز قابل رؤیت نیست.

غیبت نسبی: آن است که در برخی مواقع و برای بعضی مخفی و پوشیده است اما نسبت به عده ای دیگر آشکار و ظاهر است. مانند وجود فرشتگان و ملائکه الهی که برای بسیاری از افراد از امور غیبی هستند. اما عده ای پاک سرشت می توانند آن ها را دیده و درک کنند ولو اینکه برای برخی غیر قابل بیان و باور باشد.