آنچه که از روایات، فهمیده می شود این نظریه را به طور کامل تأیید می کند.

«بنفسی انت من مغیب لم یخل منا، بنفسی انت من نازح ما نزح عنا» [1]

جانم به فدای حقیقت پنهان و غایب از نظری که دور از ما نیست. جانم به فدای آن عزیز جدا از مایی که هرگز از ما جدا نیست.

محمد بن عثمان، نائب دوم امام عصر (ع) می گوید:

«والله صاحب هذا الامر لیحضر الموسم کل سنه یری الناس و یعرفهم و یرونه و لا یعرفونه» [2]

«به خدا قسم حضرت صاحب الامر (ع) هر سال در ایام حج حاضر می شود و مردم را می بیند و می شناسد و مردم هم او را می بینند ولی نمی شناسند.»

و نیز روایات فراوان دیگری از حضور حضرت مهدی (ع) در کوچه و بازار شهرها، رفت و آمد در خانه های مردم و نشست و برخاست بر روی فرش آنها سخن می گوید و این در حالی است که مردم او را نمی شناسند مگر خدا اذن دهد.

شواهد و قراین تاریخی و اقوال علمای ربانی نیز حکایت از حضور حضرت مهدی (ع) در مقاطع حساس برای دستگیری درماندگان، حل برخی از مشکلات علمی علما، شرکت در تشییع جنازه برخی از آنان، راهیابی گمشدگان، راهنمایی ره جویان و ... دارد که در خلال بحث به آن ها خواهیم پرداخت.

و البته کتب معتبر علمای ربانی حکایات و قضایای مستندی را در این رابطه نقل نموده اند که همگی آنها حکایت از حضور دائم و فعال حضرت مهدی (ع) در بین مردم و مدیریت آن حضرت بر بسیاری از امور دارد.[3]

بیان گفتاری و نوشتاری تشرفات مستند و معتبر که سیره علمای شیعه از ابتدای غیبت کبری تاکنون بوده است، آثار و فواید فراوانی دارد، از جمله:

1. تقویت اعتقاد و ایمان مسلمانان و حتی غیر مسلمین به وجودمقدس حضرت بقیه الله الاعظم (ع).

2. آثار معنوی، تربیتی، اخلاقی که در نقل این قضایا وجود دارد.

3. توجه و توسل به آن منبع رحمت و برکت الهی و آرامش و سلامت خاطر یافتن. [4]