لازمه حضور دائم و فعال در بین مردم، آن هم در طول 12 قرن، شناسایی حضرت (ع) و لو به صورت تدریجی است! چگونه ممکن است فردی با چنین حضور فعال در اجتماع شناخته نشود؟

امام صادق (ع) در مورد کسانی که در زندگی امام عصر (ع) در طول زمان غیبت شک و تردید به خود راه می دهند بسیار ناراحت شده و آنان را لعنت کرده، فرمودند: «اشباه الخنازیر این امت چه چیزی را انکار می کنند؟ همانا صاحب الامر (ع) شباهت هایی به جناب یوسف (ع) دارد. برادران یوسف از نوادگان و فرزندان پیامبران الهی بودند و با یوسف در مصر تجارت و معامله کردند و سخن گفتند، در حالی که آنها برادر یوسف و یوسف برادر ایشان بود با این وجود او را نشناختند تا آن که یوسف خودش را معرفی کرد! پس چرا ملعونین این امت، انکار می کنند که در یک زمانی خدای عزوجل با حجت خود همان کند که با یوسف کرد به طوری که آن حضرت (ع) در بازارهای ایشان راه رود و پا روی فرش آنها گذارد اما با این وجود او را نشناسند مگر آن وقت که خداوند به حجت خود اجازه دهد تا خود را معرفی کند همان طور که به یوسف اجازه فرمود که خود را معرفی کند. [1]

حضرت علی (ع) در خصوص دوران غیبت امام زمان (ع) ضمن بیان عملکرد آن حضرت در آن دوران می فرمایند:

«... من ستره عن الناس لایبصر القائف اثره و لو تابع نظره.» [2]

«حضرت مهدی (ع) سال های طولانی، پنهان از مردم به سر می برند آنچنان که اثر شناسان، اثر قدمش را نمی شناسند، گر چه در یافتن اثر و نشانه ها تلاش فراوان کند.»