مدیریت امام زمان (ع) در زمان غیبت یکی از مسلماتی است که علمای بزرگوار شیعه در خصوص آن مطالب گفته، کتاب ها نوشته و شعرها سروده اند.

هو المدار بل هو المدیر

بامره التقدیر و التدبیر [1]

اوست محور عالم خلقت بلکه مدیر عالم هستی، که به امر و فرمان او تقدیرات عالم مدیریت می شود.

در این میان، مدیریت حضرت مهدی (ع) بر شیعیان و جوامع شیعی اظهر من الشمس است به حدی که منکر آن، انکار کننده وجود خورشید در وسط روز است.

زراره می گوید در خدمت امام صادق (ع) بودم. روزنه ای بود که از آن جا آفتاب به داخل مجلس می تابید. امام صادق (ع) اشاره به تابش خورشید کرده و فرمودند: ای زراره! آیا این آفتاب آشکار است؟

گفتم: آری!

حضرت فرمودند:

«امرنا ابین من هذه الشمس» [2]

امر ما از این آفتاب روشن تر است.

و البته باید دانست که مدیریت امام زمان (ع) بر کره زمین کمترین محدوده مدیریتی حضرت (ع) است و به تعبیر حضرت آیت الله جوادی آملی:

«در اعتقاد راسخ امامیه، اداره امور جامعه از وظایف نازل و ضعیف امام است و بر خلاف پندار باطل آنانی که امامت را فقط ریاست، مدیریت و تدبیر جامعه معرفی می کنند، امام شخصیتی ارزشمند است که وجود ناسوتی اش نیازهای والای جامعه بشری را تأمین می کند و وجود ملکوتی اش فرشتگان عالم مثال و ملکوت را راه می نماید و وجود جبروتی اش حملان عرش و سکان ملاء اعلی را به کمال لایقشان دعوت می کند و کارهای برتر و والاتری را هم بر عهده دارد.[3]