و آن روز بيست و پنجم ماه ذي القعده است، و دليل بر اهتمام به دعا براي مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام در اين روز و درخواست زودتر رسيدن فرج آن حضرت از درگاه خداوند خالق منّان، دعايي است که در کتاب‏هاي «اقبال» و «زاد المعاد» [1] نقل شده است. و براي اين درخواست در اين روز نکات ارزنده‏اي به خاطر رسيده که براي تشويق بندگان خدا ياد مي‏کنيم:


1 - روزي است که خداوند در مانند آن وعده فرموده که آن جناب -صلوات اللَّه عليه - را ظاهر گرداند و هنگامي که مؤمن مي‏بيند چنين روزي در اين سال فرا رسيد و امامش ظهور ننمود، اندوهش تجديد و غصه‏اش شديد مي‏گردد و عقل و ايمانش او را بر دعا کردن براي آن حضرت و درخواست تعجيل امر فَرَجش وا مي‏دارند.


2 - اين‏که در چنين روزي رحمت گسترش مي‏يابد و دعا مستجاب مي‏شود - چنان‏که در روايت آمده - پس مؤمن که امامش را از جانش عزيزتر مي‏داند، و او را از اولاد و خاندان و عشيره خويش بيشتر دوست مي‏دارد، دعاي خالصانه خود را به برطرف شدن غم و اندوه مولايش اختصاص مي‏دهد.


3 - اين روزي است که خداي تعالي بر او نعمت داده، اين‏که زمين را گسترانيده تا زندگي کند و سکونت نمايد و لذت برد و از آنچه در زمين هست و از آن برمي‏آيد و بر آن فرو مي‏ريزد بهره گيرد و به آن‏ها زيست کند و چون بداند که تمام اين‏ها به برکت مولايش انجام مي‏شود - چنان‏که در بخش سوم کتاب توجّه داديم - بر خود حتم و لازم مي‏شمارد که از آن حضرت به وسيله دعا مراتب سپاسگزاري را انجام دهد، چون‏که او است واسطه تمام اين نعمت‏ها، و هرگاه اين را توجّه داشت در دعا مسامحه و سهل‏انگاري نخواهد کرد. [2] .


4 - در اين روز به ياد خدا بودن و ذکر او - عزّوجلّ - را بر زبان داشتن تأکيد و ترغيب شده است، و بي‏ترديد دعا کردن درباره مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام از بهترين مصاديق اين عنوان مي‏باشد.