انتظار حالتي است نفساني که آمادگي براي آنچه انتظارش را مي‏کشيم، از آن بر مي‏آيد و ضدّ آن يأس و نااميدي است، پس هر قدر که انتظار شديدتر باشد، آمادگي و مهيّا شدن قوي‏تر خواهد بود، نمي‏بيني اگر مسافري داشته باشي که در انتظار مقدمش به سر مي‏بري، هرچه هنگام آمدنش نزديک‏تر شود، مهيّا شدنت فزوني مي‏يابد، بلکه احياناً خوابت به بيداري مبدّل مي‏گردد، چون انتظارت شديد است. و همان‏طور که مراتب انتظار از اين جهت متفاوت است از جهت محبّت نسبت به کسي که در انتظارش هستي، نيز مراتبمتفاوتي دارد، پس هر چه محبّت شديدتر و دوستي بيشتر باشد، مهيّا شدن براي محبوب زيادتر مي‏شود و فراقش دردناک‏تر مي‏گردد، به گونه‏اي که منتظِر، از تمام اموري که مربوط به حفظ خودش هست، غافل مي‏ماند و دردهاي بزرگ و محنت‏هاي شديد را احساس نمي‏کند.


بنابراين مؤمني که منتظر آمدن مولايش مي‏باشد، هر قدر که انتظارش شديدتر است، تلاشش در آمادگي براي آن به وسيله پرهيز از گناه و کوشش در راه تهذيب نفس و پاکيزه کردن درون از صفات نکوهيده و به دست آوردن خوي‏هاي پسنديده بيشتر مي‏گردد، تا به فيض ديدار مولاي خويش و مشاهده جمال انورش در زمان غيبتش رستگار شود، همچنان‏که براي عده بسياري از نيکان اتفاق افتاده است. و لذا امامان معصوم‏عليهم السلام - در رواياتي که خواندي و غير آن‏ها - به پاکيزگي صفات و مقيّد بودن به انجام طاعات امر فرموده‏اند. بلکه روايت پيشين ابوبصير اشارت يا دلالت دارد بر اين‏که رستگاري به مقام انتظار و نايل شدن به پاداش منتظران، به پرهيز و پروا از گناه و آراستگي به خوي‏هاي پسنديده بستگي دارد، چنان‏که حضرت صادق‏عليه السلام فرمود: هر آن کس که خواسته باشد از ياران قائم‏عليه السلام شود، بايد که منتظر باشد و بايد در حال انتظار به پرهيزکاري و خوي‏هاي پسنديده عمل نمايد، که هرگاه بميرد و قائم به پس از مردنش بپاخيزد، پاداش او همچون کسي خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد.... و بي‏ترديد هر قدر که انتظار شديدتر باشد، صاحب آن، مقام و ثواب بيشتري نزد خداي - عزّوجلّ - خواهد داشت. خداي تعالي ما را از مخلصان منتظرين مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - قرار دهد.