قدرت‏هاي جسماني از دو سرچشمه پديد مي‏آيند: يکي تمرين‏هاي بدني و ورزش‏هاي دائمي؛ دوم مواهب طبيعي و فطري.

سرچشمه‏ي نخست راه تقويت بنيه‏ي بدن و نيرومند ساختن اندام و تن مي‏باشد، از اين رو يک فرد عادي که همسان مردم معمولي توانائي دارد مي‏تواند به وسيله‏ي ورزش‏هاي مختلف و تمرين‏هاي مداوم و گوناگون، بدنش را قوي کند؛ از بازوان پيچيده و اندام نيرومند برخوردار گردد، قهرمان وزنه برداري يا کوهنوردي شود و در مسابقات يا ميدان‏هاي رزم، قدرت نمايي کند و مدال بگيرد و به پيروزي برسد.
نيرويي را که بر اثر تمرين و ورزش به دست آمده، قدرت اکتسابي گويند. زيرا بشر، خود در پي تحصيلش برآمده و آن را از راه زحمت و
کوشش کسب نموده است.

سرچشمه‏ي ديگري که موجب پيدايش توانمندي‏هاي جسماني است، مقررات طبيعت و اقتضاي فطرت و خلقت مي‏باشد. بدين خاطر مردمي که در مناطق کوهستاني زندگي مي‏کنند، از شهرنشينان، قوي‏تر و مقاوم‏ترند. درختان کوهستاني و گياهان خودروي بياباني و اشجار جنگلي نيز با آنکه باغباني ندارند و به دست بشر آبياري نمي‏شوند، از گلها و گياهان شهري که با مراقبت باغبان و آبياري مرتب رشد کرده و سايه پرورد شده‏اند نيرومندتر و سخت‏ترند.

چنانکه حضرت علي عليه السلام در نامه‏ئي که به فرماندارش، عثمان بن حنيف انصاري نوشت، چنين مرقوم داشت:

متوجه باشيد، چوب درخت بياباني (که در شرايط دشوار و محيط صحرا پديد آمده) محکم‏تر است و پوست درخت‏هاي سبز و خرم (که در بستان‏هاي پر آب و در هواي مساعد رشد کرده و نازپرورده بار آمده) نازک‏تر و ظريف‏تر مي‏باشد.

بنابراين محيط طبيعي و شرايط زيستي و اقتضاء طبع و سرشت آدمي، بدون دخالت و زحمت شخص، در قدرت بدني او موثرترند و بدين خاطر، آب و هواي کوهستان، انرژي و نيروي خاصي در انسان پديد مي‏آورد که مربوط به ورزش و تمرين نيست، بلکه مولود آفرينش و نظام خلقت است.

اين قدرتي را که بدون رنج ورزشگاه رفتن و بي زحمت دويدن و تمرين کردن به وجود آمده، قدرت موهبتي نامند، چون زائيده طبيعت خدادادي و بخشش قانون الهي است و به اکتساب و تحصيل شخص بستگي ندارد.

اينک که تفاوت توانائي اکتسابي با قدرت موهبتي در زمينه‏ي جسم آدمي معلوم شد، به راحتي مي‏توان فرق بين اين دو نيرو را در مورد روح شناخت و دو گونه توان روحي را از يکديگر تميز داد.