مطالبي که بيان شد، هشدار مهمي است براي تمام مردم، مخصوصا عوام که زود فريب مي‏خورند و با مشاهده‏ي اندک چيزي به هر آستاني سر مي‏سپارند.

برخي از دکان‏داران مريد ساز، ختم‏ها و اورادي به عنوان برنامه‏ي تزکيه‏ي نفس و دستورات چله نشيني و اذکاري، به بهانه‏ي تهذيب باطن و صعود روح به پيروانشان مي‏دهند.

شخص تابع هم با کمال تعبد، رياضت مي‏کشد و اذکار مخصوص را در اوقات خاص خود مي‏خواند و فکر را به همان جهتي که مرشد خواسته، تمرکز مي‏دهد. خواه ناخواه، بعد از مدتي خوابي مي‏بيند، يا در اثر تلقين به نفس که معلول حرفهاي مرشد است، مکاشفه‏اي براي او رخ مي‏دهد و خلاصه اثري در روح خود مي‏يابد که قبلا فاقد آن بوده است.

در اينجا اهل دقت و افراد دانا و نکته شناس مي‏دانند که اين توفيقات معنوي، از قبيل خواب ديدن‏ها و انبساط روح يافتن‏ها و مکاشفات گوناگون، نتيجه‏ي قدرت روح است که بر اثر محاصره‏ي نفس و حبس فکر پيدا شده است و ربطي به حق بودن يا بطلان جناب مرشد و مراد ندارد.

چه بسا ممکن است بيشتر از اين ثمرات، از راه رياضت‏هاي نامشروع هم حاصل شود. اما جوانان پاکدل و ناآگاه و مردم ساده لوح و ظاهربين، خيال مي‏کنند اين آثار، فقط معلول توجه نفساني قطب و نفس کريمانه‏ي مراد و کرامت شخص مرشد است و خبر ندارند که ريشه‏ي اصلي کار، مربوط به رياضت هاي خودشان مي‏باشد که منشا حصر روح گرديده، قدرت باطني و حالات جديدي را پديد مي‏آورده است.

در هر حال اين رمزي بود که شگرد کار خيلي‏ها را فاش مي‏سازد و هشداري است تا مردم زودباور، به بازيهاي مريدبازان دنيا طلب - که در پي ثروت و رياست‏اند - فريفته نشوند و به هر آستاني سرنسپارند.

روش فقهاء شيعه و علماء با اخلاص؛ دعوت به حق است، نه دعوت به نفس. از اين رو خود را مطرح نمي‏کنند و نفس و القائات خويش را موثر نمي‏دانند. بلکه در برنامه دادن براي تهذيب باطن و سير و سلوک نفساني و براي تطهير قلب و تزکيه‏ي روح، به بيانات معصومين عليهم السلام استناد مي‏کنند و تنها دعاها و دستوراتي را که در کتاب و سنت است، آن هم به عنوان امر خدا و پيامبر و ائمه عليهم السلام، به به عنوان دستور خود و اختراع خويش، توصيه مي‏نمايند.

اکنون به شيفتگان معنويت و مردم حق جو، بخصوص جوانان پاکدل که در جستجوي کمالات روحي و مصمم بر تزکيه‏ي باطن هستند، توصيه مي‏شود جز به خدا و اهل بيت عليهم السلام، گرايش نيابند و بدانند راه اصلي و شيوه‏ي مورد رضاي معصومين، تقوي و پارسايي است؛ يعني ترک گناهان و انجام واجبات. اگر هم خواستند بيشتر به توفيقات معنوي برسند و از کمالات نفساني برخوردار گردند به انجام مستحبات، در حد مقدور و ترک مکروهات، به اندازه‏ي امکان بپردازند، سپس هر چه بيشتر قرآن تلاوت کنند، دعاهاي وارده از معصومين را قرائت نمايند و معرفت و محبت و توسلات خود را به اهل بيت، مخصوصا حضرت صاحب الزمان عليه السلام محکم‏تر و پيوسته‏تر سازند. نيز توجه داشته باشند که برنامه‏ي تصفيه و خودسازي معنوي، در همين است و بس.

در توسل به ائمه اطهار و حضرت بقية الله عليهم السلام نيز زمان و مکان‏ها فرق ندارند، جز آنچه در کتاب و سنت بيان شده است. مثل برتري مسجد الحرام و مساجد ديگر و حرم اهل بيت عليهم السلام و امثال آن نسبت به ساير مکان‏ها و فضيلت شب‏هاي جمعه و عصرهاي جمعه و روز عيد غدير و شب نيمه‏ي شعبان و ماه رمضان و امثال آن، نسبت به ساير زمان‏ها، که سند شرعي دارند. اين اوقات و اماکن به حکم وحي، شرافت و امتياز خاصي يافته‏اند. اما خانقاه فلان درويش يا خانه‏ي فلان آقا و مرشد و مراد، به عنوان شخص او، هيچ فضيلتي ندارد. بلکه اگر موجب تقويت باطل شود و باعث فريب خوردن عوام الناس گردد، چه بسا حرام هم باشد.