قدرت‏هاي روحي که معلول رياضت و حصر نفس مي‏باشد، اکتسابي است و هر بشري مي‏تواند به مقدار تحمل رياضت‏ها و تمرکز دادن به فکرش، چه از راه‏هاي رحماني و چه از راه‏هاي شيطاني، بدان دست يابد و کارهاي خارق العاده انجام دهد. درست مانند قدرت‏هاي بدني که هر که بخواهد مي‏تواند به وسيله‏ي ورزش و تمرين‏هاي مداوم، جسم خود را نيرومند سازد.

اين توانمندي‏هاي روحي، به تنهائي، نه نشانه‏ي حقانيت و قرب به مقام ربوبي است و نه دليل بر کمالات حقيقي و مقامات آسماني، حتي اگر شخصي پيوسته نوافل را بجا بياورد، همواره شب زنده‏داري کند و تمام روزها را روزه بدارد، اما نه براي خدا، بلکه براي رياضت کشيدن و قوت روح پيدا کردن، و تصرف در اشخاص و اشياء، به هدفش که قدرت معنوي است نائل مي‏گردد و به تصرف در اشياء و تسخير افراد نيز ممکن است قادر شود، اما نزد خدا اجري ندارد.

زيرا به همان نيتي که براي آن کار کرده، رسيده و چون اخلاص و قصد قربت نداشته، از پاداش اخروي و مقامات اولياء الله محروم است. بله اگر شخصي عبادات را مخلصانه براي خدا انجام دهد، کمال واقعي و قرب حضرت حق در او پيدا مي‏شود و قدرت روح يافته، صاحب کراماتي مي‏گردد. اما چنين شخصي که به سرچشمه‏ي فيض رحمان پيوسته و از نور ولايت اهل بيت بهره گرفته، هرگز خود را مطرح نمي‏کند و سرسوزني دعوت به خويش ندارد و ادعائي جز بندگي خدا و توسل به ائمه‏ي اطهار عليهم السلام در وجودش پيدا نمي‏شود.

خلاصه چنين توانائي که با زحمت و رياضت به دست مي‏آيد، نوعي از قدرت است که اکتسابي مي‏باشد. اما نوع ديگري از توانائي وجود دارد که اکتسابي نيست و با حبس نفس و تمرين فکر و محاصره‏ي روح پديد نمي‏آيد، بکله فقط وابسته به موهبت الهي بوده و خداوند در وجود همان شخصيت‏هائي که اراده کرده قرار داده است. اين را «قدرت وهبي» گويند.