قدرت معنوي و نيروي روحي پيامبران و اوصياء آنان، توانائي وهبي است که خداوند، بدون وساطت زحمت و رياضت، از عالم غيب به ايشان عطا نموده و همين است که «بينه» رسالت و «آيه» و نشانه ي وصايت بوده، مقام آسماني و منصب الهي آنان را اثبات مي‏کند.

کارهاي خارق‏العاده‏ي پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام مثل مرده زنده کردن و شفا دادن کور و شق القمر و سخن گفتن با حيوانات و فرمان بردن جن و فرشته و ساير اشياء از آنان، همه معلول همان قدرت وهبي است که خداوند به ايشان بخشيده است.

زيرا انبياء و ائمه عليهم السلام نه چله نشيني داشته اند، نه به دستور مرشد و مرتاضي رياضت کشيده‏اند. بلکه تصرفشان در کائنات و تسخيرشان نسبت به اشخاص و اشياء، در اثر قدرتي است که پروردگار مهربان در باطنشان آفريده تا نشانه‏ي حقانيت و سند اثبات رسالت و امامتشان باشد.

در مدارک اسلامي اسناد زيادي در اين مورد وجود دارد و متن کتاب و سنت گوياي اين حقيقت است که يکي از راه‏هاي شناخت حجت الهي، قدرت خدادادي است.

نمونه‏اي از اخبار، گزارش محمد بن ابراهيم نعماني، حديث نگار بزرگ قرن چهارم هجري است که در صفحه‏ي 242 «کتاب الغيبة» نوشته و ترجمه‏اش چنين است:

ابي الجارود گويد: به امام پنجم، حضرت باقر عليه السلام عرض کردم: وقتي پيشواي بحق و امامي از اهل بيت درگذشت، حجت بعد از او چگونه شناخته مي‏شود و از روي چه نشانه‏اي مي‏توان امام معصوم را تشخيص داد؟

حضرت فرمودند:

به هدايت و وقار و اعتراف دودمان پيامبر نسبت به برتري او به اينکه از چيزي ما بين مشرق و مغرب سوال نشود، مگر آنکه پاسخ دهد و اجابت نمايد.

در اين سند، پيرامون نشانه‏هاي امام معصوم و جانشين پيامبر، روي چهار مورد تکيه شده که عبارتند از:

1. هدايتگري و ارشاد مردم به معارف وحي و حقايق کتاب و سنت.

2. سکوت و وقار يعني پرهيز از سخن نابجا و نگاه نارواي تند و زننده.

3. اقرار آل محمد صلي الله عليه و آله به فضيلت او و اعتراف همگان به برتري مقام وي.

4. اجابت هر درخواستي يعني پاسخگويي به تمام سوالات و قدرت بر انجام هر کاري در جهان آفرينش که از او خواسته شود و در جهت هدايت امت باشد.

از اين بيان حضرت باقر عليه السلام استفاده مي‏شود که قدرت وهبي، يکي از نشانه‏هاي حجت خداست.

البته چنانکه در مورد علم وهبي خاطرنشان گرديد (که دانش آسماني سفيران الهي، به مقدار وسعت دائره‏ي رسالت و در محدوده‏ي هدايتگري آنان بوده است) در مورد قدرت وهبي نيز اين نکته قابل توجه است که توان روحي تمام پيامبران و اوصياء آنان، يکسان نيست، بلکه هر پيامبر يا وصي پيامبري، به اندازه‏ي مقام و گسترش رسالت و اهميت وصايتش، از نيروي موهبتي خداوندي بهره مند گرديده است.

فقط حضرت خاتم الانبياء و اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام داراي قدرت وهبي گسترده و بي قيد و شرط هستند، يعني بر تمام نظام خلقت ولايت دارند و همه‏ي آنچه خدا آفريده، در جهان ملک و ملکوت و در اين دنيا و عالم پيش از اين دنيا و جهان آخرت، بهشت و جهنم، جن و فرشته، زمين و زمان، دريا و صحرا، و خلاصه کليه‏ي پديده‏ها و مخلوقات پروردگار، بدون استثناء، زير سيطره‏ي آنان و تابع اراده و فرمانشان مي‏باشند. چه آنکه اراده‏ي اين بزرگواران، اراده‏ي خداوند است و به همان ملاک که اراده‏ي پروردگار، تخلف از مراد ندارد، اراده و امر اين برگزيدگان الهي نيز، بر تمام مقدرات آفرينش نافذ است و تخلف نمي‏پذيرد.

در کتاب «روح هستي» از امام زمان حضرت بقية الله عليه السلام خاطرنشان گرديده نموده‏ايم که فرمودند:

دلهاي ما، ظرف‏هاي مشيت الهي است پس هر گاه خداوند (چيزي را اراده کرد و) خواست، ما نيز خواسته‏ايم. و خدا مي‏فرمايد: و نمي‏خواهيد مگر خدايي که پروردگار جهان‏هاست بخواهد.

اکنون چند ماجرا و گزارش در اين باره خاطرنشان مي‏سازيم تا افق انديشه‏ها نسبت به قدرت آسماني و ولايت بي قيد و شرط اهل بيت معصومين عليهم السلام روشن‏تر شود. البته اسناد فراواني از کتاب و سنت پيرامون اين مطلب وجود دارد که در منابع شيعه و غير شيعه، به طور پي در پي و متواتر ثبت گرديده، اما به خاطر رعايت اختصار، تنها به يادآوري چند سند از باب نمونه، قناعت مي‏ورزيم.

نخست چند رويداد و گزارش از مدارک علمي و حديثي شيعه: