مردي از دين فروشان فرومايه، براي معاويه جاسوسي مي‏کرد و مسائل سياسي و اجتماعي و اطلاعات مربوط به اوضاع منطقه و شرايط خاص حکومت امير المومنين عليه السلام را به دربار شام گزارش مي‏داد.

هنگامي که مورد بازجويي قرار مي‏گرفت و امام عليه السلام مواخذه‏اش مي‏نمودند، به شدت انکار مي‏کرد و خود را تبرئه مي‏ساخت و بي ارتباط با دستگاه معاويه جلوه مي‏داد.

روزي حضرت علي عليه السلام به او فرمودند: آيا به خداوند سوگند ياد مي‏کني که هرگز جاسوسي نکرده‏اي؟

گفت: آري.

سپس نام خدا را برد و قسم ياد کرد که براي معاويه به جمع آوري اطلاعات نپرداخته و گزارشي رد نکرده است.

آنگاه امام زبان به نفرينش گشوده و فرمودند: اگر دروغ گفتي و سوگند دروغ ياد کردي، خداوند چشم‏هايت را کور کند.

هنوز يک هفته سپري نشده و روز جمعه نگذشته بود که جاسوس دروغگو، هر دو ديده‏اش را از دست داد و نابينا شد.

اين حادثه را عبيد الله حنفي در کتاب «ارجج المطالب» آورده و در صفحه ي 739 جلد هشتم کتاب «احقاق الحق» از او نقل شده است.
دانشمندان عامه و حديث نويسان غير شيعه، کرامات زيادي از قبيل زنده ساختن مردگان، مسخ نمودن دشمنان، خبر دادن از آينده‏ي مردمان و ساير کارهاي خارق‏العاده، درباره‏ي اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام روايت کرده‏اند که نگارش تمام آنها از حوصله‏ي اين رساله خارج است و مستلزم کتاب مستقلي مي‏باشد.

از مجموع آنچه گذشت معلوم شد دانش و توانائي پيامبران و امامان عليهم السلام از سنخ علم و قدرت بشري که اکتسابي است نمي‏باشد، بلکه موهبتي خدادادي است که پروردگار مهربان بدون وساطت زحمت و تلاش ظاهري به آنان عطا فرموده است.

نيز روشن شد که علم و قدرت پيامبر اسلام و اهل بيتش عليهم السلام از همگان برتر است و آنان بر جميع کائنات و تمام جهان آفرينش، دانا و توانا هستند.

بر اساس همين دو نشانه، به ضميمه‏ي نصوص و معرفي‏هاي قطعي آسماني که درباره‏ي آخرين سفير الهي، حضرت مهدي عليه السلام به طور فراوان گزارش شده، هر عاقلي مي‏تواند به خوبي امام زمانش را بشناسد، درجات معرفتش را نسبت به حجت خدا بالا ببرد، با وي ارتباط معنوي پيدا کند، از فيوضات رباني و الطاف کريمانه‏اش بهره‏مند گردد و خود را لايق ديدار و ياري حضرتش نمايد.

اين نوشتار، با دو ديدار که بيانگر دانش و توانائي وهبي امام زمان عليه السلام بود آغاز گرديد و برخي از نصوص امامت و گفتار مکتب وحي درباره‏ي مقام ولايت آن حضرت، ضمن مطالب گذشته بيان شد، اکنون نيز حادثه‏اي شگفت‏انگيز را که حاکي از قدرت ملکوتي ولي امر عليه السلام است خاطر نشان مي‏سازيم.

بايد دانست کرامات و امور خارق العاده‏ئي که از آن بزرگوار صادر گرديده، بيش از آن است که در کتابها نوشته شده، چون خيلي از وقايع را کتمان کرده‏اند و بسياري از کساني که مورد کرامت خاص و لطف کريمانه‏اش قرار گرفته‏اند و خدمتش شرفياب شده‏اند، از بيان آن خودداري نموده و به انگيزه‏ي حفظ اسرار، لب فروبسته، هيچکس را از آن مطلع نساخته‏اند؛ در عين حال، نگارش تمام آنچه ثبت گرديده نيز در گنجايش اين رساله نيست و خود، مستلزم تدوين چندين کتاب است. از اين رو، به نقل يک قصه بسنده مي‏کنيم تا نمونه‏ي ديگري باشد از صدها حادثه و حديثي که دانش و توانائي وهبي حضرتش را اثبات مي‏نمايد.