روزي امام صادق عليه السلام به شاگردانش فرمود:

گاهي شخصي را مي‏يابي که در سخنوري چنان زبردست است که يک لام و واوي خطا نکند، او خطيب و گوينده‏اي ماهر و توانا مي‏باشد که به فن بيان آشنا است و بسيار شيوا و زيبا سخن مي‏گويد. ولي قلبش چنان تيره و تار است که از شب تاريک و ظلماني سياه‏تر مي‏باشد. و گاهي بعکس، شخصي را مي‏يابي که قدرت ندارد آنچه در فکرش مي‏گذرد به زبان آورد و نهفته‏هاي دلش را بيان کند، اما قلبش چنان نوراني و تابناک است که به سان چراغ پرفروغي مي‏درخشد و نورافشاني مي‏کند.