با قاتل کفّار گو، با دين و با ديندار گو
با حيدر کرّار گو، مستان سلامت مي کنند
با دُرج دو گوهر بگو، با بُرج دو اختر بگو
با شبّر و شبير گو، مستان سلامت مي کنند
با زين دين عابد بگو، با نور دين باقر بگو
با جعفر صادق بگو، مستان سلامت مي کنند
با موسي کاظم بگو، با طوسي عالم بگو
با تقي قائم بگو، مستان سلامت مي کنند
با مير دين هادي بگو، با عسکري مهدي بگو
با آن وليّ مهدي بگو، مستان سلامت مي کنند
با باد نوروزي بگو، با بخت فيروزي بگو
با شمس تبريزي بگو، مستان سلامت مي کنند [1] .
[1] ينابيع الموده، ج 3، ص 351، صاحب ينابيع المودّه شيخ سليمان قندوزي حنفي مي گويد: اين ابيات را ملاّي رومي در ديوان بزرگش که به ترتيب حروف هجا سروده، آورده است.
