بسيار شگفت انگيز است که جستجوگراني از غرب همچون «مارگلي يوت» در مسأله مهدويّت به کنکاش و تحقيق پرداخته و به انکار احاديث مربوط به مهدي (ارواحنا له الفداء)برخاسته اند و پيدايش عقيده به ظهور مهدي موعود اسلام را، ناشي از ظلم، فشار و تبعيض در جامعه اسلامي، و پريشاني، و آشفتگي اوضاع نابسامان جهان اسلام پس از رحلت رسول اکرم (صلي الله عليه وآله وسلم) و ناشي از نا امني حاصل از آن، دانسته است.
نويسنده کتاب «ديباچه اي بر رهبري» در اين باره مي نويسد:
«مارگلي يوت، اسلام شناس بزرگ اروپايي، در مقاله تحقيقي خود در باره «مهدي» که در سال 1915 ميلادي براي دائرة المعارف دين و اخلاق نگاشته است، پس از نقد تفصيلي از احاديث مربوط به مهدي (ارواحنا له الفداء)و ريشه شناسي واژه مهدي، در اصالت احاديث که از پيغمبر اسلام (صلي الله عليه وآله وسلم) باشد ترديد ميورزد و همچنان منشأ اعتقاد به مهدي (ارواحنا له الفداء)را، در نابسامانيها و اختلافات جهان اسلام پس از وفات پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) جستجو مي کند». [1] .
نويسنده در ادامه مي نويسد: «مارگلي يوت» مي گويد:
«احاديث را هرگونه تفسير کنند، دليلي قانع کننده در دست نيست که تصوّر کنيم پيغمبر اسلام (صلي الله عليه وآله وسلم) ظهور يک «مهدي» را براي احيا، تحقق، اکمال و تقويت اسلام، لازم و حتمي شمرده باشد. ليکن درگيري آتش جنگ داخلي در ميان يک نسل پس از وفات پيغمبر و درهمي و آشفتگي جهان اسلام که بر اثر اختلافات آنان بايکديگر روي داد، موجب اقتباس فکر ظهور منجي از يهود يا مسيحيان گرديد که به ترتيب در انتظار و بازگشت مسيح بسر مي برند». [2] .