در کتاب «پاتيکل» که از کتب مقدّسه هنديان مي باشد و صاحب اين کتاب از اعاظم کفره هند است و به گمان پيروانش، صاحب کتاب آسماني است، بشارت ظهور مبارک حضرت مهدي (ارواحنا له الفداء) چنين آمده است:
«چون مدّت روز تمام شود، دنياي کهنه نو شود و زنده گردد، و صاحب ملک تازه پيدا شود از فرزندان دو پيشواي بزرگ جهان که يکي «ناموس آخر الزمان» و ديگري «صديق اکبر».
يعني وصي بزرگتر وي که «پشن» نام دارد. و نام آن صاحب ملک تازه، «راهنما» است، به حق، پادشاه شود، و خليفه «رام» باشد، و حکم براند، و او را معجزه بسيار باشد. هر که پناه به او برد و دين پدران او اختيار کند، سرخ روي باشد در نزد رام».
و دولت او بسيار کشيده شود، و عمر او از فرزندان «ناموس اکبر» زياده باشد، و آخر دنيا به او تمام شود. و از ساحل درياي محيط و جزاير سرانديب و قبر بابا آدم (عليه السلام) و از جبال القمر تا شمال هيکل زهره، تا سيف البحر و اقيانوس را مسخر گرداند، و بتخانه «سومنات» را خراب کند. و «جگرنات» [1] بفرمان او به سخن آيد و به خاک افتد، پس آن را بشکند و به درياي اعظم اندازد، و هر بتي که در هر جا باشد بشکند». [2] .
از آنجا که در اين بشارت، الفاظ و تعابيري به کار رفته است که امکان دارد براي بعضي از خوانندگان نا مفهوم باشد بعضي از آنها را جهت روشن تر شدن مطلب توضيح مي دهيم:
1 ـ مقصود از «ناموس آخر الزمان»، ناموس اعظم الهي، پيامبر خاتم حضرت محمّد بن عبدالله (صلي الله عليه وآله وسلم) است.
2 ـ پشن، نام هندي حضرت علي بن ابي طالب (عليه السلام) است.
3 ـ صاحب ملک تازه، آخرين حجّت خداوند حضرت ولي عصر ارواحنا له الفداء است و راهنما، نام مبارک حضرت مهدي (ارواحنا له الفداء) است که بزرگترين نماينده راهنمايان الهي و نام مقدّس وي نيز، هادي و مهدي و قائم به حق است.
4 ـ کلمه «رام» به لغت «سانسکريتي» نام اقدس حضرت احديت (خدا) است.
5 ـ اين جمله «هر که به او پناه برد، و دين پدران او اختيار کند، در نزد رام، سرخ روي باشد» صريح است در اين که، حضرت مهدي (ارواحنا له الفداء) جهانيان را به دين اجداد بزرگوارش، اسلام، دعوت مي کند.
6 ـ سومنات ـ بنا به نوشته علاّمه دهخدا، در کتاب لغت نامه بتخانه اي بوده است در «گجرات». و گويند: سلطان محمود غزنوي آن را خراب کرد، و «منات» را که از بتهاي مشهور است و در آن بتخانه بود، شکست. و گويند: اين لغت هندوي است که مفرّس شده و آن نام بتي بود، و معني ترکيبي آن «سوم، نات» است: نمونه قمر، زيرا «سوم» به لغت هندوي قمر را گويند، و نات، تعظيم است. براي اطلاع بيشتر به لغت نامه دهخدا، ماده «سومنات» مراجعه فرماييد.
7 ـ و اما «جگرنات» به لغت سانسکريتي، نام بتي است که هندوها آن را مظهر خدا مي دانند.