ترديدي نيست که قرآن کريم، بزرگترين هديه الهي براي بشريّت و همه انسانهاست که آنها را به سوي سعادت و خوشبختي، نجات و رستگاري جاودان هدايت مي کند، و مهمترين دليل بر حقّانيت اسلام و رسالت جاودانه پيامبر گرامي اسلام است که از ميان تمام معجزات و خارق عاداتي که از آن حضرت صادر شده، برترين سند حقّانيت آن بزرگوار است.
به اتّفاق تمام فرق اسلامي، «قرآن» يک معجزه بزرگ آسماني، و کتابي برتر و بالاتر از افکار و انديشه بشر است که علاوه بر اين که محور اتّحاد و اتّفاق بين همه مسلمانان است مي تواند مرجعي براي رفع اختلافات گروهي و فرقه اي بوده و خطوط اصلي دين را به همه حق جويان بنماياند.
قرآن، کتابي است که همواره با بيان اعجازآميز خويش، حجّت را بر همه جهانيان تمام نموده، جويندگان حق را به مدارج عالي روحاني و عقلي عروج داده، خفّاشان، معاندان و ستيزه جويان را به خاک مذلّت و بدبختي نشانده، و در همه قرون و اعصار، صورت و معني واقعي خود را همچنان محفوظ نگهداشته، و هرگز مورد دستبرد، و تغيير و تبديل قرار نگرفته، و تاکنون کسي نتوانسته است کتابي مانند آن بياورد، و در آينده هم کسي نخواهد توانست حتّي يک آيه مانند آيات آن بياورد.
قرآن، معتبرترين سند براي اثبات معارف و احکام اسلامي است که خداي قادر و توانا، بقا و جاودانگي آن را براي هميشه ضمانت نموده، و از تحريف و دستبرد مصون داشته است، چنان که در اين باره مي فرمايد:
«اِنّا نَحْنُ نَزَّلْنا الذِّکْرَ وَ اِنّا لَهُ لَحافِظُونَ».
«ما قرآن را فرو فرستاديم، و ما خود نگهدارنده آن هستيم». [1] .
قرآن، کتابي است که براي سعادت بشريّت و خوشبختي همه انسانها نازل شده، و تمام نيازمنديهاي بشر در آن منعکس گرديده، و براي کساني که در برابر حق سر تسليم فرود مي آورند مايه هدايت، رحمت و بشارت به نعمتهاي ابدي و جاوداني است، چنان که خداوند مي فرمايد:
(وَ نَزَّلْنا عَلَيْکَ الْکِتابَ تِبْياناً لِکُلِّ شَيء وَهُديً وَرَحْمَةً وَبُشْري لِلْمُسْلِمِينَ). [2] .
«ما اين کتاب ـ قرآن ـ را بر تو نازل کرديم تا بيان کننده هر چيز بوده، و راهنما و رحمت و مژده اي براي مسلمانان باشد».
و در آيه ديگر مي فرمايد:
(ما فَرَّطْنا فِي الْکِتابِ مِنْ شيء).
«ما در اين کتاب، از بيان هيچ چيز فروگذار نکرده ايم». [3] .
و در يک آيه ديگر مي فرمايد:
(وَ لا رَطْب وَ لا يابِس إلاّ فِي کِتاب مُبِين). [4] .
«هيچ تر و خشکي نيست جز آن که در اين کتاب مبين ـ و قرآن عظيم ـ بيان شده است».
آري! با آن که قرآن در زمان خاصي نازل شده و با مردم خاصي سخن گفته، و در مکان مشخّصي نازل گرديده است، در عين حال، مرز زمان و مکان را در هم شکسته و ما فوق زمان و مکان قرار گرفته، و هيچ گونه وابستگي به زمان و مکان ندارد؛ زيرا اين کتاب بزرگ الهي ـ بر خلاف ساير کتب آسماني ـ تنها براي بعضي از ازمنه و اعصار نازل نشده است؛ بلکه کتاب ابدي و جاوداني است که تا انقراض بشر، راهنماي ره گم کشته گان و حق جويان خواهد بود.
آري! قرآن کتابي است که حاوي انواع و اقسام شواهد اعجاز است. و الفاظ آن، اعجاز آميز و معاني آن، اعجازآميزتر، و چشمه هاي علوم و دانش و حکمت از سراسر آيات آن مي جوشد. و آن معجزه اي گويا، جهاني، جاوداني و روحاني است که بزرگترين معجزه، و بالاترين گواه صدق پيامبر گرامي اسلام و خاتم تمام کتابهاي آسماني است.
به هر حال، اين کتاب بزرگ الهي در آياتي چند خود را خاتم کتب آسماني معرفي نموده، و نزول هر کتاب آسماني ديگر را پس از خود ممنوع و ممتنع دانسته است که براي نمونه به چند آيه اشاره مي کنيم:
1 ـ در سوره انعام، آيه 115 چنين مي فرمايد:
(وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ).
«ـ اي پيامبر! ـ سخن پروردگارت که راهنماي راستي و عدالت است ـ با نزول قرآن ـ پايان يافت، هيچ کس ياراي آن را ندارد که کلمات او را دگرگون سازد، و او شنوا و داناست».
2 ـ در سوره کهف، آيه 27 چنين مي فرمايد:
(وَاتْلُ ما اُوحِيَ اِلَيْکَ مِنْ کِتابِ رَبِّک لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً).
«ـ اي پيامبر! ـ آنچه از آيات کتاب پروردگارت بر تو وحي شده تلاوت کن.
هيچ چيز، کلمات او را دگرگون نمي سازد، و به جز او ملجأ و پناهگاهي نتواني يافت».
3 ـ در سوره سجده (فصّلت)، آيات 41 و 42 چنين مي فرمايد:
(اِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا بِالذِّکْرِ لَمّا جائَهُمْ وَ اِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِيزٌ - لايَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيم حَمِيد).
«کساني که به اين ذکر الهي ـ قرآن ـ هنگامي که به سراغ آنها آمد، کافر شدند ـ در گمراهي آشکارند ـ و اين قرآن به طور قطع کتابي است شکست ناپذير که هيچ گونه باطلي، نه از پيش رو، و نه از پشت سر به سراغ آن نخواهد آمد، چرا که از سوي خداوندِ حکيم و شايسته ستايش، نازل شده است».
از اين آيات به خوبي استفاده مي شود که «قرآن کريم» داراي حاکميّت مطلق و غلبه کلّي بر تمام کتب آسماني است، زيرا مطابق آيات ياد شده، نه کسي مي تواند حقايق آن را ابطال کند، و نه در آينده منسوخ مي گردد، نه آيه و کلمه اي از آن کم شده، و نه چيزي بر آن افزوده مي شود، نه خط نسخ و بطلان بر آن کشيده مي شود، و نه دست تحريف به سوي آن دراز مي گردد.
و به طور خلاصه، «قرآن» کتابي است که هيچ گونه باطلي به سراغ آن نخواهد آمد، چرا که اين کتاب آسماني شکست ناپذير، از سوي خداوند حکيم و قادر علي الاطلاق نازل شده، و آياتش محکم و ابدي است، و آنچه ذات اقدس حضرت احديّت فرموده است از روي حکمت و مصلحت است. از اين رو، «قرآن» کتاب هميشه ـ جاويد ـ، و تا انقراض جهان رهبر و راهنماي آدميان، و پناهگاه ره گم گشته گان، و خاتم کتب همه پيامبران است که جريان انوار هدايتش همچون جريان تابش خورشيد و ماه تا به ابد ادامه خواهد داشت.