اي مهربان‌ترين! اي آفريننده‌ي خوبي‌ها و نكويي‌ها! اي چشمه‌سار رحمت ازلي! سال‌هاست كه در انتظار آمدن بهار سوخته‌ايم، سال‌هاست كه عطش سوزان زلال رحمت را بر لب‌هاي خشكيده‌ي روحمان تحمل كرده‌ايم. به بشارت آمدنش زنده‌ايم و به اميد آمدنش مانده‌ايم و دعاي هر صبح و شاممان سلامت يار است. همه‌ي سختي عالم را به شيريني به جان مي‌خريم، اما ذره‌اي اندوه را در دل او تاب نداريم.اي خداي مهربان! ولي و حجت و زبان گوياي حكمتت را از هر بلا واندوه در امان دار. [1] مولاي‌مان را به لطفت از شر همه‌ي مخلوقات در پناه مهرت گير؛ [2] زيرا آن كه درپناه مهر تو باشد، از هر بلايي مصون است. [3] رحيما! آنان كه خزان را براي بهار سبز موعودمان مي‌پسندند، لحظه‌اي از قهرت رها مساز؛ كه بسياري مي‌خواهند نور خدا را خاموش ببينند و خدا نور خود را با ظهور مهدي آل محمد ارواحنا له الفداء تمام مي‌كند. [4] معبودا! مولاي ما اباصالح المهدي ارواحنا له الفداء، زلال حيات‌بخش وجود است، روح زندگي و مايه‌ي بقاي عالم است، دست بدخواهان را از دامن پر عظمتش كوتاه دار، جوشن حفظ خود را بر او بپوشان [5] و گرداگرد وجودش فرشتگاني را به نگهباني گمار [6] و دست مهربان ياري‌گرت را به حمايت او فرست. بر او سلام و رحمت فرست گاه قيام و قعودش، [7] گاه نماز و قنوتش، [8] گاه ركوع و سجودش [9] و گاه ظهور بهاري‌اش.