در برهوتِ دینای مادی، سرگردان و حیران مانده ایم. عطشِ حیات حقیقی، لبان خشک و تاول زدۀ روحمان را می سوزاند. ظلمت و تاریکی دنیای خاکی، بی نور حضورش چشمانمان را سخت خواب زده کرده است. خفاشان شب پرست، امید زندگی معنوی را از ما گرفته اند. هراس گم کردنِ راه و افتادن به بی راهه، دل هامان را وحشت زده کرده است. چشممان در انتظار یک لحظه دیدار زیباترین آیه آفرینش، چشمهای پر اشک است.
زمین با همه پهناوری اش تنگ است. رحمت و مهر از آسمان نمی بارد. در این حیرانی و سرگردانی، ما تنها تو را می خوانیم ای مهربانترین مهربانان! یا رحمن و یا رحیم! گره گرفتاری ما به دست رحمت تو گشوده می شود. [1] سختی ها به مهربانی تو آسان می شود. [2] راه بیرون شدن از غم و اندوه و رسیدن به وادی شادمانی، درگاه لطف توست. [3] آنچه در عالم می گذرد، به اراده تو شکل می گیرد. [4] هیچ رنجی بر طرف نمی شود مگر به نگاه مهربان تو. [5] به مهربانی ات باب فرج بر ما بگشا [6] و سلطۀ غم را از سرمان به دور دار، [7] یا ذا العرش العظیم، یا ذالمن الکریم!
ای سرچشمۀ همه مهربانی ها، انتظارمان طولانی شد و سیه دلان به شماتت ما ایستاده اند [8] و ما ای مهربانترین! شکایت دل به سوی تو می آوریم. به تو شکوه می کنیم از فقدان پیامبرمان، از غیبت اماممان، از دشواری و تنگی زمانه، از مکر و حیلۀ روزگار، از بسیاری دشمن و اندکی شمارمان. [9] به تو شکوه می کنیم از تاریکی دوران، از آلودگی روحمان به دنیا. به تو شکوه می آوریم و از تو گشایش می طلبیم. [10] چاره ای ساز از سر مهر تا اندوه ها را برطرف سازد. [11] گشایشی به تعجیل از تو می خواهیم. [12] با عزتمندی او یاری مان کن و به ظهور امام عدل چشممان را روشن دار. [13]
رحیما! ای سراسر مهربانی! تو گشایندۀ اندوهی و برطرف کننده بلا. [14] به مهربانی ات سوگند، راه فرج بر مابگشا! لطیفا! حجتت را اذنِ ظهور ده. [15]
تا زلالِ عدل را در میان بندگانت جاری کند، [16] باران رحمت بر زمین مرده ببارد و به نسیم حیات بخش حضورش دل های مرده مان را زنده کند.
به پریشانی و زاری ما رحم آور، [17] در ظهورش تعجیل کن [18] و باب آمدنش را بگشا! [19] به مژده آمدن بهار دل های غم زده مان را حیاتی تازه بخش، به مهربانی ات ای مهربانترین!