«تعلم ما في نفسي و تخبر حاجتي». [1] سال‌هاست كه درونم را از همه پنهان داشته‌ام. آنچه نخواسته‌ام، كرده‌ام و آنچه نبوده‌ام، وانمود كرده‌ام. آنچه به آن نمي‌انديشيده‌ام، بر زبان آورده‌ام. درونم را مخفي كرده‌ام و ظاهرم را آراسته‌ام. به اطرافيان نگريسته‌ام و آن چنان كه آنان خواسته‌اند شده‌ام. از ترس رسوا شدن، همرنگ جماعت گشته‌ام، اما اي مهربان! اي رحيم! تو مي‌داني، تو باخبري:«تعلم ما في نفسي و تخبر حاجتي؛ تو از دلم آگاهي و از خواسته‌ام با خبري».تو مي‌داني كيستم و چگونه‌ام، مي‌داني چه در نهان دارم و چه درانديشه. مي‌دانم كه با خبري، مي‌دانم كه به آنچه در سينه دارم، به پنهان و آشكارش آگاهي. [2] مي‌دانم كه از قلبم با خبري؛ [3] كه هيچ چيز در آسمان و زمين بر تو پوشيده نيست. [4] اگر گناه كردم و ظاهر آراستم، اگر در دل ريا كردم و در ظاهر تواضع، اگر در دل سوءظن بردم و در ظاهر اطمينان، اگر در دل نفرين كردم و در ظاهر تحسن، همه را مي‌داني. من كه را فريب مي‌دهم؟ از چه مي‌گريزم؟ آن كه پاداش و عقاب مي‌دهد تويي! تنها اميد دنيا و آخرت تويي! بازگشت همه به سوي توست، عبادت زيبا و خالصانه در ظاهر، رياكاري در عبادت، به چه درد ديگران مي‌خورد؟ و تحسين ديگران به چه كار من مي‌آيد؟ من درونم را از كه پنهان مي‌كنم؟ چگونه به پنهان كاري‌ام دل خوش كرده‌ام، حال آن كه تو از آن آگاهي!لطيفا! مهربانا! اي درياي مهر! اي اميد محض و اي كرامت سرشار! تو از دلم باخبري، اگر گناه كردم، اگر سر به نافرماني نهادم، اگر درونم را به زشتي آلودم و برون را آراستم، اما هماره چراغ مهرت در دلم روشن بوده و هست. هميشه عشقت در دلم موج افكنده و به ساحل دلم نشسته و اگر بر خلاف ميلت رفتار كردم، از غفلت و ناداني‌ام بود.اينك دستم را بگير! مي‌داني كه تو را مي‌خواهم. مي‌داني كه پناهگاهم تويي. اگر گناهانم را برايت مي‌شمارم، نه براي دانستن توست، كه از سر خشوع و كوچكي، از سر پشيماني و ندامت، معاصي‌ام را كه خود به آن‌ها آگاه‌تري شماره مي‌كنم. [5] اي بخشنده! به آنچه كرده‌ام داناتري. پس هر آنچه از من به خطا سر زده، ببخش و بيامرز، [6] از كرده‌ام در گذر! به دست اميدي بنگر كه به سويت دراز كرده‌ام. به نگاه منتظري بنگر كه به سويت دوخته‌ام. مرا ببخش و مهرت را بر من ببار كه تو هرگز اميدواران را نااميد نمي‌سازي، اي رحيم و اي بخشنده!