يادت نيست كوچك بودى ، آن قدر كوچك كه حتى قدرت دور كردن مگسى را از خود نداشتى ، مادر اين زحمت را برايت مى‏كشيد و از شيره جانش به تو مى‏خورانيد تا تو رشد كنى اگر رشدت متوقف مى‏شد غم عالم دل مادر را فرا مى‏گرفت و پدر صبح تا شب عرق مى‏ريخت تا لقمه نانى حلال بياورد كه بخورى و گوشت شود به استخوانت و بزرگ شوى ... و حالا بزرگ شده‏اى ، خوش تيپ و خوش هيكل ، ديگر اصلا آنها را قبول ندارى ، به اينترنت مى‏روى و آن‏ها را كه به اين تكنولوژى نرسيده‏اند مسخره مى‏كنى و خود را باسواد مى‏دانى و آن‏ها را بى‏كلاس مى‏پندارى ، حتى شنيده‏ام زور هم مى‏گويى گاهى براى حرفشان تره هم خرد نمى‏كنى، هاى حواست باشد تو مگس را حريف نبودى آن‏ها تو را به اينجا رساندند مواظب باش آن‏چه بودى را فراموش نكنى كه روزى هم تو را فراموش مى‏كنند همين الان برو و لب هايت را به نشانه تعظيم به دستانشان نزديك كن تا فرو ريزد رحمت حق و فراگيرد تمام وجودت را ، همين الان برو تا مطمئن شوى كه لبخند امام زمان‏ ارواحنا له الفداء به همراه دعايش بدرقه راهت شده است همين الان.