دارا فقط اوست و ما همه بى چيز و فقيريم اگر ادعاى دارايى كردى از او فاصله مى‏گيرى و دور مى‏شوى اما اگر هرچه داشتى و نداشتى از او دانستى و هميشه دست گدائيت را به سمت او دراز كردى غنى مى‏شوى به داشتن خدايى كه همه چيز از آن اوست.
فقرا چون به اين مرحله رسيده‏اند كه ما هيچ نداريم و همه از آن اوست غنى هستند و خدا همنشين آن‏هاست و اين همنشينى اقتضا مى‏كند كه در يارى كسانى باشد كه به همنشينانش رسيدگى مى‏كنند . خيلى عجيب است كه عاشقان خدا همان چهارده شاگرد ممتاز مكتب الهى ، شب و روز در فكر كمك به فقرا بودند. رمز و رازش را نمى‏دانم اما هر چه هست ميان بُرى است براى وصول و راهى است براى شكست منيّت، همان چيزى كه تو را دور كرده است از احساس پاك.
اگر تو دست مادى او را پر مى‏كنى او هم دست معنوى تورا مى‏گيرد پس در واقع فقير به تو كمك مى‏كند كه در معنويت اوج بگيرى و دوست خدا شوى نه تو به فقير، پس منت مگذار و اذيت نكن.