دردانه خدا حرفش بدون اشك ، مطرح نمى‏شود.
او كشته اشك است و اشك نشانه عشق و بى اشكى قساوت است و مُردگى دل ، پس بى حسين عليه السلام همه مُرده‏اند هرچند خودشان نفهمند.
چه كرده كه آفريدگار هم، عاشقش شده چه رسد به آفريدگان . مسيحى و مسلمان و يهودى هم ندارد همه دوستش دارند محشرى به پا كرده است كه تو خود بيا و ببين اين لباس‏هاى سياه را در آن ده روز عاشقى محرم.
تا حالا شده است وقتى اشك مى‏ريزى در مجلس دوست و حسينى مى‏شوى ، با خودت از چرايى خلقت سئوال كنى؟!
مى‏دانم كه مى‏گويى هرگز ، چون در آن اشك‏ها تو غرق هدف خلقتى و عشق به خوبى‏ها كه غايت خلقت است را در تجربه‏اى ، اصلا مطرح نمى‏شود خدا چرا مرا آفريده‏اى ؟ چون در جواب غرقى و خودت غافلى از اين همه عشق و ارادت . مبادا از دست بدهى اين عشق گران را كه او نيز دوستت دارد . پس وعده ما كنار شش گوشه ، فقط يادت نرود بى اشك ويزا نمى‏دهند.