گريه‏هاى شبانه‏روزى و مستمر فاطمه‏ى‏ زهرا سلام الله علیها ، فريادى‏تلخ و كوبنده براى رسوا نمودن دشمنان اهل‏بيت و بيان مخالفت با دستگاه خلافت بود. چرا كه اكثريت مردم مدينه در آن‏زمان دو گروه بودند: يا بر او ظلم كرده و يا در برابر ستم‏پيشگان و غاصبان سكوت اختيار كرده بودند.
در اين هنگامه فاطمه‏ى‏ زهرا سلام الله علیها شاهد بودند كه چگونه همسر بزرگوارشان خانه‏نشين گرديد و حق مسلم ايشان غصب شد.
دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلم از مردم كمك طلبيدند ولى هيچكس ايشان را يارى نكرد.
گريه‏هاى ايشان براى آن مردم بى‏وفا عذاب وجدانى شديدى ايجادكرد تا جايى كه جمعى از بزرگان مدينه به حضور اميرالمؤمنين عليه السلام آمده، خدمت ايشان عرض‏كردند:
«همسرت شب و روز گريه مى‏كند. شب از گريه‏ى او خواب نداريم و روز هم براى ما آرامش نيست. ما از تو تقاضا داريم كه به او بگويى يا شب گريه‏كند يا روز».
پس حضرت على عليه السلام نزد همسرشان فاطمه‏ى‏ زهرا سلام الله علیها آمدند در حالى كه او از گريه باز نمى‏ايستاد و تسليت هم براى ايشان سودى نداشت. پس چون چشم آن بانو به اميرالمؤمنين عليه السلام افتاد، ساكت و آرام شدند. حضرت على عليه السلام فرمودند:
«اى دختررسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ! پيرمردان مدينه از من درخواست كردند كه از شما بخواهم در فراق و دورى از پدر بزرگوارتان يا شب گريه‏كنيد يا روز. پس ايشان فرمودند:
اى ابوالحسن! زندگى من زياد طول نخواهد كشيد و من به زودى از ميان مردم خواهم رفت. لذا سوگند به خدا نه شب آرام خواهم‏شد نه روز تا اين‏كه به پدرم ملحق شوم .» [1]
امام صادق عليه السلام فرمودند:
حضرت زهرا سلام الله علیها آن‏قدر بر پدر گريستند كه اهل مدينه به او گفتند تو ما را اذيت مى‏كنى. به همين جهت ايشان به مزار شهداى احد رفته، آن‏جا گريه مى‏كردند.»
لذا اميرالمؤمنين عليه السلام پناهى دور از مدينه براى ايشان ساختند و آن مكان را بيت‏الاحزان ناميدند. فاطمه‏ى‏ زهرا سلام الله علیها هر روز در آغاز صبح به همراه حسنين گريه‏كنان به سوى بيت الاحزان در بقيع مى‏رفتند و اشك مى‏ريختند.
آرى اين اشك‏ها و ناله‏ها رسالت فاطمه بود كه از قلب پر غم و درد ايشان حكايت مى‏كرد و اين چنين گريه برنده‏ترين سلاح براى دفاع از حريم ولايت مى‏شود. شكوه‏ها و ناله‏هاى ايشان به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و اشعارى كه از بانوى دوسرا نقل شده است در طول تاريخ پرده از حقايق برداشته است.
اما سرانجام آن سايه‏بان بهشتى را نيز از بين بردند و روزها بانوى دوسرا در زير تابش نور شديد آفتاب مدينه به زيارت عمويشان حمزه مى‏رفتند تا مصايب را براى عمو بازگو نمايند. تا اين كه ديگر توانى براى راه‏رفتن تا احد نماند. پس روز و شب در خانه زمزمه مى‏كردند و اشك مى‏ريختند.
و اكنون ما نيز براستى در فراق امام زمان بايد گريست و بر اين مصيبت خود كرده بايد مويه كرد . اندوه و غم ما در نديدن روى او ، با او بودن در هر لحظه را حلاوتى خاص مى بخشد .
معرفت به امام زمان محبت در دل ايجاد مى كند و محبت به آن عزيز سفر كرده، چشم‏ها را در فراق او گريان مى كند . امام صادق عليه السلام مى فرمايند :
«به خدا سوگند امام شما سال‏هايى از دورانتان را در غيبت خواهد بود و ياد او خاموش مى گردد تا آنجا كه گفته مى شود مرده ، كشته شده و يا به كدامين وادى رفته والبته ديدگان مومنين بر او گريان خواهد شد و واژگون خواهيد شد ،همچنان كه كشتى‏ها بر اثر امواج دريا واژگون مى گردند ، پس نجات نخواهد يافت مگر كسى كه خداوند پيمان از او گرفته و ايمان در دلش ثبت نموده و به روحى از سوى خود تاييدش فرموده است» [2]
در مكتب شيعه به ما مى آموزند كه در اندوه و حزن امامان عليهم السلام محزون و اندوهگين باشيم و بالاترين حزن و محنت بر امام و بر شيعيانش غيبت مولا صاحب الزمان است . و چه فضيلتى بالاتر اينكه بر غم و اندوه آن عزيز و ظلم‏هايى كه بر او و خاندانش رفته است گريه كنيم .