بركات توجه به امام‌زمان ارواحنا له الفداء
مقامِ امام‌زمان ارواحنا له الفداء، مقام ختم ولايت و صاحب ولايت كليّة الهيّه در زمين است. امامي كه صاحب ولايت الهي است، يعني كسي كه از طريق باطن شما را مدد مي‌كند. در همين راستا عاشقان حضرت مهدي ارواحنا له الفداء بيداراني هستند كه متوجّه‌اند يك انسان كاملي جهت افاضة مدد‌هاي غيبي و براي ريزش انسانيت بر جان هر انساني، در هستي هست و خودشان را به او سپرده‌اند.
جامعه‌اي كه متوجّه قطب برين انساني بشود، روزمرّگي‌هاي اجتماعي را افق خود قرار نمي‌دهد. يكي از خبرنگاران ايتاليا پس از آن‌كه ابرقدرت‌ها، صدام را به سلاح شيميايي مجهّز كردند و نيروهاي انقلاب اسلامي از منطقة فاو عقب‌نشيني كردند، مصاحبه‌اي با يكي از مسئولين جمهوري اسلامي انجام داد. خبرنگار مي‌پرسد: «همه مي‌دانند اين حرف‌هايي كه شما مي‌گوييد حرف‌هاي خوبي است؛ امّا آيا شما فكر مي‌كنيد حرف‌هاي شما عملي هم هست؟!» توجّه بفرماييد جامعة كنوني دنيا مي‌دانند كه سخن ما دروغ نيست، ولي معتقد است كه عملي نيست. جهان را يأس گرفته است و لذا به باطل تن داده است، چون حق را عملي نمي‌داند. آن مسئول در جواب او دقيقاً انگشت گذاشتند روي مشكل آن‌ها و جواب دادند: «ما مثل شما مأيوس نيستيم».
جامعه‌اي كه متوجّه قطب برين انساني شود، روزمرّگي‌هاي اجتماعي را افق خود نمي‌گيرد و در تحرّك به سوي حياتي بلند از پاي نمي‌نشيند. و ظلم طاغوت‌ها را به عنوان يك واقعيّت پايدارِ در حيات زميني حك‌شده نمي‌داند و اين ظلم‌ها شعلة اميدش را خاموش نمي‌كند.
چون اين فكر با اعتقاد به ‌وجود امام زمان ارواحنا له الفداء نمي‌سازد. يأس و سكون و سكوت، چشم برگرداندن است از يك واقعيّتي به نام پيروزي حق بر پيشاني نظام الهي. بايد بدانيم كه افق حيات انساني تاريك نيست و اميد به آينده‌اي روشن، خودفريبي نيست؛ بلكه چشم دوختن به يك واقعيّت مسلّم است و برعكس، نظر را از حضرت حجّت ارواحنا له الفداء برداشتن، فرار كردن از يك واقعيّت حتمي است.